Hute-te-tuut: over ouder worden en zo

Print
Hute-te-tuut: over ouder worden en zo

Afbeelding: Ruth Schouwenberg

Tegelen -

De telefoon rinkelt. Op zich niet zo vreemd, alleen het late tijdstip in combinatie met de beller, zichtbaar in de display, doet mijn hart sneller kloppen. ‘Het gaat niet zo goed met je moeder’, hoor ik zeggen. ‘Ze is erg verward, weet niet waar ze is en kijkt vreemd uit haar ogen. Zullen we de ambulance bellen, wat denk je?’ Tja, moeilijke vraag voor een leek, even overleggen op de familie- app. Mijn jongste broer gaat polshoogte nemen. Een uurtje later laat hij weten dat mam waarschijnlijk een TIA heeft gehad. Bijna 90 is ze, ‘ôs mam’ en hoe je het ook wendt of keert, de ‘meiste petatte haet ze gegaete’.

Daags erna ga ik naar Sint Julia, het verpleeghuis waar mijn moeder woont. Een soort weeshuis eigenlijk, niemand van de bewoners heeft nog ouders. Mam zit in haar stoel en slaapt. Vreemd, heeft ze nooit eerder gedaan, een tukje overdag. Als ze haar ogen opendoet, kijkt ze verward om zich heen. Ze kan zich niets meer herinneren van gisteravond. ‘Is er al gekeken of mam geen blaasontsteking heeft’, vraagt mijn schoonzus die ook in de ouderenzorg werkt. ‘Zo’n ontsteking kan op oudere leeftijd namelijk ook verwardheid veroorzaken’. En inderdaad, als de urine wordt gestript, zo heet dat in vaktermen, blijkt dat het om een blaasontsteking gaat.

Hute-te-tuut: over ouder worden en zo
Foto: Ruth Schouwenberg

Met de rolstoeltaxi gaan we naar VieCuri, hemelsbreed slechts anderhalve kilometer verderop, maar het regent te hard om te gaan rollen. Na diverse testen bij de neuroloog blijkt mam een delier te hebben. Een delier? Ik heb een delier altijd geassocieerd met overmatig drankgebruik, maar dat is dus niet zo. Vooral oudere mensen kunnen een delier krijgen als gevolg van een ontsteking. Weer wat geleerd. Een week later gaat het gelukkig al stukken beter.

‘Fijn voor mam dat jullie allemaal dichtbij wonen’, zegt een vriendelijke medebewoonster als we terug zijn. ‘Mijn kinderen wonen allemaal ver weg en kunnen niet eventjes binnenwippen voor een kopje koffie enzo’. Ik voel haar pijn. Kinderen ver weg, familie en vrienden die er niet meer zijn. Maar zelfs als je kinderen in de buurt wonen, kun je je alleen voelen. Je zelfstandigheid verdwijnt, afhankelijkheid komt ervoor in de plaats. Lopen, zitten en opstaan met stramme knoken in je lijf, au, au, geen pretje. Daarom, petje af voor alle krasse knarren, die ondanks alle ‘gesjravel’ en coronagedoe de moed erin houden en tevreden zijn met hetgeen ze nog hebben.

Ruth Schouwenberg- Dings

Reacties: schouwdings@hetnet.nl

Toegang tot alle Plus-artikelen?

Word nu abonnee en lees al onze Plus-artikelen voor slechts 1,04 per week. Ruim 110.000 tevreden lezers gingen je al voor.

Bekijk de actie-abonnementen