Jinne prul (92): Tsint

Print
Jinne prul (92): Tsint

Tsinterkloas. Afbeelding: Wim Heijmans

Kerkrade / Eygelshoven -

‘Jinne prul’ is ing lofende jesjiechte woar-i ’t leëve van de ieëlu, ’t Biela en d’r Kep besjrève weëd. Ze zunt al jans jet jöarsjer jetrouwd en óch al kanne ze ziech nit misse, hant ze doch wal ins knies óngeree.

Ze hant ing tsiet bijenee jezèse. D’r Joeëzef en d’r Sjaak an de ing zie van de vinster. ’t Biela en d’r Kep an de anger zie. Noadinke, óp de pen knauwele en aaf tsouw jet sjrieve.

“Wat hingt ós de vinster oes?” fluusteret d’r Sjaak.

D’r Kep kieket ‘m durch de vinster aa.

“Bis te aaf ant kieke bij miech?”

“Iech zouw nit durve”, zaat d’r Sjaak.

Doe wool d’r Kep de jardieng vuur de vinster tsouwsjuve. ’t Biela bemuiet ziech d’rmit.

“Nuuks d’rva.”

D’r Joeëzef vong dat ’t lang jenóg jedoerd hauw. Heë vroaget of jidderinne de brifjer wool ilieëvere. ’t Biela rikket ‘t papier uvver de vinster aa. D’r Kep loos zie papier uvver de vinster eraaf sjweëve.

“Kiek ing doef.”

’t Woar ing sjun verzamloeg woeëde. Va: “Iech han döks d’r sjnóp. Wat mós iech mit e mónkkepje. Angerhaove meter an d’r tillefong. Óp d’r fiets de heng wèsje”, bis: “de pos ónger de duur durchsjuve.”

Dat letste kank mar van inne zieë. D’r Joeëzef leëzet ze nog ins durch. ’t Zouw allenäu in de tsiedónk kómme. Ze drónke de tas kaffe leëg en sjtonge óp um eroes tse joa.

“Waad”, róffet d’r Kep.

Heë pakket de metermoas oes e sjaos.

“Inne meter vóftsieg oeseree.”

D’r Sjaak wiezet noa d’r kop. En d’r Joeëzef laachet.

“Kom vier junt.”

Ze jonge eroes. Óp aafsjtand. ’t Biela pakket de tasse um noa de kuche tse bringe.

“Los miech die tas van de posdoef pakke, Biela.”

Heë sjneuret noa ’t sjtelsje en koam mit ing pitsjtsang tseruk. Pakket de tas en doanoa ’t teldersje. Zoeë braat e ze noa de kuche. Dat woar d’r sjloes van de coronaverzamloeng van ’t ‘Noabersjefje’.

Ónger hön tswai zitse ze an d’r dusj. ’t Biela en d’r Kep. Hu sjteet jing vinster dróp. Vanaaf noa de verzamloeng sjteet dat in d’r sjtal. Nè, ’t Biela hat noen neus, printe sjokkelade lettere, martsiepaan, tsoeker fiejoere, eppel en appeltsiene dróp jezatsd . Al wat jet mit Tsinterkloas tse maache hat, likt i teldere óp d’r dusj.

“Oas, Biela, wat hat d’r Tsinterkloas ziech muite jedoa. Ing uberasjoeng.”

“Doe bis óch braaf jeweë.”

“Mieng vrauw, doa kan iech nuuks óp zage. Alling, ee dink felt miech waal. Vier hant ’t ‘Noaberjesjefje’ nog nit krèje.”

“Doe has reët. Komiesj, ’t hauw al dis wèch mósse kómme. Hu is ’t doch al Tsinterkloas.”

“Of zouw ’t jet va die posdoef zieë? Dat kriet e veëdieg. Deë zeët besjtimd: Keppie is nit braaf jeweë. Vuur sjtroaf jee tsiedunks-je.”

“Ach miene leve man. Los ós nit de sjpas verderve. Vier maache inne jemuutlieje Tsinterkloasoavend d’rva.”

“Dat is woar Biela. Iech mós waal ieëtsj effe noa de honder joa. ’t Hok vuur de naat tsouw maache.”

“Da zets iech alvas d’r kaffe.”

“Nè waad doa mar mit. ’t Doert nog effe. Iech zing nog e Tsinterkloaslidje vuur de honder.”

t Biela jiefelt ins. “Jank doe flabbes.”

D’r Kep jeet d’r sjtal eri. Doa sjteet e kóffer mit Tsinterkloaskleier. Dat hat e bij d’r Kemmerling van d’r tejaterverain jelieënd. Flot sjtreuft e ziech de kleier aa. Deet d’r baad um en zetst ziech d’r mieter óp. In ‘t tsimmer hat ’t Biela e paar moal noa boese jekiekd. ’t Vingt ’t allenäu jet lang doere. Mar óp eemoal ziet ’t d’r Tsinterkloas oes d’r sjtal kómme. Dat sjleet ‘m in d’r laach.

“Miene leve hillieje man!”

Heë kunt eri. Sjpreit de erm. “Mie leef vräusje Bielaatje. Mie leef sjokkolaatje. Óp diech bin iech nit wus. Doe bis zoeë zus.”

“Joa zaan ’t mar Tsinterkloas. Um va tse sjnuutse en tse puutsje.”

Ze laache allebei va hatse.

“Kom, noen drinke vier ós ing tas kaffe.”

D’r Kep zetst ziech en sjuuft d’r baad ónger de kin. Wen ’t Biela mit d’r kaffe eri kunt, weëd óp de vinster jeklopd. ’t Zetst de tasse óp d’r dusj en leuft noa de vinster.

“Weë zouw dat zieë? Iech zien evver jinne.”

Da jeet de sjel. Het maat de duur óp. D’r Kep huet in d’r jank ’t Biela laache.

“Nog inne Tsinterkloas.”

D’r Kep wil d’r baad werm jód doeë. Mar in de flottiegheet versjuuft d’r joemie van d’r baad hinger óp d’r kop. Doaduch roetsjt d’r baad noa d’r vuurkop en d’r mijter zakt noa ing zie. Went e d’r baad vuur de oge jet an zie sjuuft, ziet e inne Tsinterkloas in ’t tsimmer sjtoa. Heë hat de sjtim van d’r Joeëzef.

“Iech zien ing kariekatoer va miech zelver.”

Hinger ‘m kunt óp aafsjtand d’r Sjaak mit e tsiedunks-je i jen heng. Heë hat sjwatse veëje i zie jezich.

“Bis te al ant prove vuur de vasteloavend?”

D’r Kep sjuuft d’r baad werm óp zieng plaatsj. Heë wees nit of e laache mós.

“Vier kómme diech ’t ‘Noabersjefje’ bringe.”

D’r Sjaak lekt de tsiedónk óp d’r dusj.

“Danke Tsint en Piet”, zeët ’t Biela. “Drinkt uur óch ing tas kaffe?”

“Jeer. Mós d’r Kep de vinster nit hoale?”

“Nè”, ruft d’r Sjaak. “Die hingt ‘m de vinster oes.”

Noen mós d’r Kep laache. Of e wil of nit. Dizzen oavend zalle nog mieë neus jekraachd weëde!

En dat is besjtimd jinne prul!

De nieëkste kier jeet ‘t wieër

Toegang tot alle Plus-artikelen?

Dagelijks worden meer dan 100 Plus-artikelen gepubliceerd door de verslaggevers van De Limburger. Steun de regionale journalistiek en word digitaal abonnee vanaf 1,04 per week.

Profiteer nu