Hute-te-tuut over de foetelfiets

Print
Hute-te-tuut over de foetelfiets

Afbeelding: Ruth Schouwenberg

Venlo / Hout-Blerick / Boekend / Steyl / Lomm / Tegelen / Velden / Belfeld / Blerick / Arcen -

Sinds een aantal maanden is mijn man de trotse bezitter van een elektrische fiets, de zogenaamde foetelfiets. Daarbij wil ik even aantekenen dat ik, ja ik, de gek zelf, het woord foetelfiets als allereerste heb gelanceerd in 2012, echt waar. Het is maar dat u het weet. Enfin, verder met mijn verhaal. Manlief zit vaker op de fiets dan ooit tevoren en geniet zichtbaar. „Vanmorgen heb ik al 40 kilometer gefietst en straks ga ik weer even een rondje doen”. Er worden ineens afstanden afgelegd die nooit eerder acculoos door hem zijn gemaakt. Een bewijs temeer voor mij dat de inspanning op zo’n foetelfiets minimaal is. Zo fietsten we eind augustus van Tegelen naar oppe Ruiver en vice versa. Hij, zonder enige moeite op z’n Gazelle Orange C7, als een haas voorop, zonder een keer om te kijken. Ik, puffend en zuchtend, mezelf beklagend en ook nog wind tegen, erachteraan op mijn motorloze Gazelle. Het was me toch een potje gazellig… „Nu ga je er zeker ook een kopen”, zei de blije fietser toen we later thuiskwamen. „Echt niet”, zei ik quasi opgewekt, ondertussen mijn bezwete, rode kop afvegend,„ik blijf zélf trappen tot ik erbij neerval”.

Een week daarna leende ik zijn wonderfiets voor (alweer) een ritje naar Reuver. Na twee trapbewegingen stond de kilometerteller al op vijftien. Fluitend vloog ik over het normaal gesproken saaie fietspad langs de Rijksweg. Zonder enige vermoeidheid en ook nog eens veel te vroeg arriveerde ik bij mijn te gekke kapster, mijn knipkiép. Alle weerstand die ik ooit voelde ten opzichte van die vermaledijde, luimakende E-bike, was gebroken. Maar, zo ben ik dan ook wel weer, dat zal ik niet gauw toegeven.

„Enne”, vroeg mijn man toen ik met mijn netjes gecoiffeerde haar (ahum) thuiskwam, „fijn hè, zo’n fiets”. „Nou”, antwoordde ik, „ik moet eerlijkheidshalve toegeven dat het heerlijk fietsen is, maar voorlopig wil ik er geen. Zo’n iebaik doet namelijk niets voor je conditie, het gaat allemaal vanzelf. Ik pak liever mijn eigen fiets of mijn wandelschoenen, dan ben ik tenminste écht fysiek bezig”.

Ik weet niet of mijn redenering overtuigend overkwam, maar voorlopig zult u mij nog niet voorbij zien razen, hoe graag ik ook (psst… geheimpje) overstag zou gaan. Tot aan mijn capitulatie blijf ik echter zelf fietsen, lopen en de trap gebruiken waar het kan. Moraal van het verhaal, eigenzinnigheid kan soms ook gezond zijn!

Ruth Schouwenberg-Dings

Reacties: schouwdings@hetnet.nl

Toegang tot alle Plus-artikelen?

Dagelijks worden meer dan 100 Plus-artikelen gepubliceerd door de verslaggevers van De Limburger. Steun de regionale journalistiek en word digitaal abonnee vanaf 1,04 per week.

Profiteer nu