Tekenen is Wims (83) late roeping: ‘De Emmakerk staat nog op mijn verlanglijstje’

Print
Tekenen is Wims (83) late roeping: ‘De Emmakerk staat nog op mijn verlanglijstje’

Wim Hoogland in zijn element. „Als ik teken vergeet ik alles om me heen.” Afbeelding: Jean-Pierre Geusens

Maastricht / Itteren -

Wim Hoogland (83), ‘nummertje vijftien uit een gezin van zestien kinderen’, ontdekte het tekenen pas op latere leeftijd. Van origine komt hij uit Alkmaar, sinds twaalf jaar woont hij in Maastricht.

„We waren vijfentwintig jaar geleden op vakantie in Frankrijk en ik zag daar een prachtige trap met bloemen en zuilen en dat heb ik geprobeerd na te tekenen. Dat lukte vrij aardig. Terug in Alkmaar waar we toen woonden, ben ik veel huizen en gevels gaan tekenen.”

Amateurtekenaar Wim Hoogland werkt alleen met potlood. „Alles in zwart-wit, daarvoor gebruik ik zowel zachte als harde potloden en speciaal Frans papier dat ik op die vakantie ontdekte. Dat vond ik zo fijn om mee te werken, dat ik het sindsdien bestel. Gelukkig heb ik daarvoor een adresje in Maastricht,” lacht hij.

Toen hun zoon in Maastricht ging werken, trouwde en kinderen kreeg, verhuisde het echtpaar Hoogland twaalf jaar geleden naar de Limburgse hoofdstad. „Mijn vrouw verlangde ernaar om dicht bij onze - nu inmiddels vier - kleinkinderen te zijn.”

Het Limburgse leven bevalt goed. „Hier in Limburg is het toch allemaal wat charmanter. In het noorden is het harder, in het westen zeggen ze iets recht voor zijn raap. In Limburg gaat het vaak via een omweg en dan klinkt het toch minder hard.”

’Tekengezicht’

Hoogland ging lange tijd ‘alleen met mooi weer’ de stad in met zijn tekenspullen en stoeltje, nu zit dat er door beperkte mobiliteit niet meer in. De Emmakerk (Sint Lambertuskerk aan het Emmaplein, red.) staat echter nog op zijn verlanglijstje. Maar of dat gaat lukken? „Sinds de coronatijd maak ik daarom portretten. Nee, er staat niemand model. Ik teken portretten na uit tijdschriften of van foto’s. Een mooi tekengezicht is voor mij geen gladde jonge versie, maar een interessante kop waaraan iets af te lezen valt, of dat nu verdriet of blijdschap is. Het is per geval verschillend of ik die expressie extra aanzet met potlood,” licht hij een tipje van de sluier.

Het tekenen brengt hem pure ontspanning. „Ik vergeet dan alles om me heen. Als ik er helemaal tevreden over ben, ben ik zo blij als een kind.” Toen hij nog in de stad tekende, keken anderen wel eens over zijn schouder mee. „Ik wou dat ik dat kon, zeiden ze dan tegen me. Misschien kunt u wel mooi pianospelen zei ik dan. Iedereen heeft wel een talent denk ik.”

Kumulus

Hij werkt niet in opdracht. „Te veel druk, ik teken alleen als ik daar zelf zin in heb.” Les heeft hij nooit gehad en een expositie was er nog niet. „Eerlijk gezegd wist ik niet hoe ik dat moest aanpakken, maar ik heb nu toch maar eens met Kumulus gebeld, misschien rolt daar nog iets uit,” zegt Hoogland nuchter.

Toegang tot alle Plus-artikelen?

Dagelijks worden meer dan 100 Plus-artikelen gepubliceerd door de verslaggevers van De Limburger. Steun de regionale journalistiek en word digitaal abonnee vanaf 1,04 per week.

Profiteer nu