Jinne prul (94): Kris-eugsjer

Print
Jinne prul (94): Kris-eugsjer

Kris-eugsjer. Afbeelding: ING Image

Kerkrade / Eygelshoven -

‘Jinne prul’ is ing lofende jesjiechte woar-i ’t leëve van de ieëlu, ’t Biela en d’r Kep besjrève weëd. Ze zunt al jans jet jöarsjer jetrouwd en óch al kanne ze ziech nit misse, hant ze doch wal ins knies óngeree.

’t Is inne sjunne durchee jewoeëde in ’t Kebi-hoes, ’t heem van d’r Kep en ’t Biela. Woa ’t vurriegs joar nog alles vol mit peksjer en doeëze sjtong, um aafjehold tse kanne weëde, ligke noen sjlingere, lametta, jrotte-papier en alderdäuvel vuur de wainachtssjtiemoeng, óp ’t jebun. D’r Kep deet ’t sjwoar werk en d’r techniek, zoeëwie ’t lit in de krib aasjlisse en ’t Biela zörgt vuur ’t aakleie van d’r krisboom. Wie auwer dat ze weëde, des te mieë dinke d’r Kep en ’t Biela aa vruier, wie ze bij hön heem nog de wainachtstseroeng verzörjete. ’t Biela wees nog jód, wie ziene pap ziech alle muite dong um alles rónkerum d’r krisboom mit de elektriesje lempjer in en rónk de krib jód en zicher aa tse legke. Oes de jesjiechtens van de famillieë hingeraaf, daat ’t Biela an al die fratse die ’t doe oesjehold hat. Zoeë hat ’t oas ziech ins ónger d’r dusj jezatsd en ’t engelehoar van d’r inne sjtumpel an d’r angere vasjebónge. Van ’t jrottepapier hauw ’t ziech ing mutsj jemaad en wie inne sjieëfer hat ’t e paar sjöafjer jet wol va je lief jepload en sjlieslieg knubbet de prie de sjnore van de lempjer anee. En d’r erme pap moeët ziech mar krieje met dat piezelieg werk tusje al die doeëze in dat kling tsimmer. De mam hauw al per ónjeluk óp ing doeës mit engelsjer jetroane en die muete ós jraad sjutse bij ’t janse ópkroame. ’t Woar döks inne jemuutlieje durchee. En wen dan ins jet fiejuursjer of lempjer kapot jonge, woeët effe jesjoebd en doanoa woeët loestieg wieër jejange. Zoeë jehoeët ziech dat óch.

Bij d’r Kep heem woar nog jet mieë betrieb. Doa woeëte óch nog jieps- en broeëddeegfiejoere inee jefriekeld. ‘t Woare koenswerke óp ziech. Dat koam óch, wail d’r Kep lange tsiet bij de verkennere, de hudieje ‘scouting’ woar. Doa lierete ze dat allemoal. E paar daag vuur hillieje oavend woeëte die krissjtuks-jer bij de érm’ lu va jen dörp heem bezörgd.

“Dat woar ing sjun tsiet, wa Biela?”

“Besjtimd Kep, lekker ónbezörgd bij de famillieë heem. Noen heesjt ’t: ‘corona, blief heem’!”

“’t Is nit angesj, vier mósse os nit alling noa de dekke, mar noen óch noa ’t Corona sjtrekke.”

“Zoeë is dat, mar zoeëlang wie vier zelver nog nit jesjtrekd ligke, mósse vier nit klage. Biela. Los ós mar sjun mit de wainachte heem blieve. Jraad zoeëwie alle anger joare. Mar noen zicher. Vier zörje de kómmende daag dervuur dat v’r alles óp tsiet in hoes hant en da blieve vier sjun heem bij d’r krisboom, de honder en d’r jadetswerg.”

“Jenauw Kep, d’r jadetswerg en de honder, ós kinger. ’t Wuer doch sjun wen bij hön boese óch jet wainachtssjtiemoeng zouw zieë. Flaich kanne vier e kling dennebeumpje derbij zetse.”

“Jód iedee, Biela. Iech sjtel vuur um e beumpje mit wótsel en klutedrek in eëd tse zetse. Zoeë kan ’t beumpje sjun wase en kanne v’r vanoes ós lekker werm woeëntsimmer ós kinger ziech zieë vräue bei hön eje beumpje.”

Vruier sjtonge óp hillieje oavend teldere óppen dusj mit sjnuuts, neus en printe en nit tse verjèse de in d’r kakau jerolde martsiepan böltjer. Wie woeët ziech doadróp jevräud. D’r pap kroog nui zökke en ing sjlieps. De mam e paar häösje en ing sjal. Evver de letste joare kan ’t nit jek en duur jenóg zieë. ’t Kriskinke is duudlieg e verlengsjtuk van de jesjefslu woeëde.

“’t Letste adventskeëts-je jeet zóndieg aa en da hant vier hoffentlieg werm lit jenog noa de duuster tsiet van ’t aafjelofe joar”, zeët ’t Biela e bies-je jewillieg.

“Sjun is ’t dat de lu van de noabersjaf ‘hinger d’r beusj’ noa joare werm de jroeëse krib bij ’t kapelsje junt ópbouwe. Die auw tradietsiejoeëne mósse behaode blieve. In ós kingerjoare joof ’t zoejaar inne lebendieje krissjtal óp Blierhei bij de voesbalwei. Wen iech jet jonger woar, zouw iech flaich nog druvver dinke um dat in ós noabersjaf óch tse realizere.”

“Miene leve Kep, zets diech dat mar oes d’r kop. Wie wils te de lu bijee krieje um ziech als kribhillieje i weer en wink wie vótverbrankd tse losse ópoffere? En ziech da durch angere tse losse besjnautse! Dat zunt dan óch nog mieëtstens de auwwiever van jen dörp.”

“Doe has reët , Biela. Losse vier óp ózze auwe daag mar lever an ós zelver dinke.”

“En an d’r Joeëzef mit ’t Annie natuurlieg.”

“Doa zeës te jet Biela. Is ’t nit aabraad went vier die tswai óch jet sjikke vuur de wainachte? D’r Joeëzef hat ós zoene sjunne boom jesjónke. Iech dink an inne pot mit kris-eugsjer. Die zalle bij hön boese of óp d’r balkon sjun sjtoa. Die winkter-viejuelsjer i drei klure, wie die bij de mieëtste lu bekankd zunt, kanne jód teëje d’r vraos.”

“Doa han iech óch aa jedaad, Kep. Iech jon mörje noa d’r Blomme-Piet en vroag hem of deë pot donnesjdieg bezörgd kan weëde.” Mit e keëtsje draa: ‘Freulieje Wainachte’.

“Biela, ’t vool miech jraad nog jet i vuur went v’r doch inne lebendieje krissjtal zouwe rejele.” ”Enne?”

“Vuur de rol van eëzel zouw iech al inne wisse.”

De nieëkste kier jeet ’t wieër.

Toegang tot alle Plus-artikelen?

Dagelijks worden meer dan 100 Plus-artikelen gepubliceerd door de verslaggevers van De Limburger. Steun de regionale journalistiek en word digitaal abonnee vanaf 1,04 per week.

Profiteer nu