Jinne prul (95): Hillieje oavend

Print
Jinne prul (95): Hillieje oavend

Afbeelding: ingimage

Kerkrade / Eygelshoven / Bocholtz / Simpelveld / Huls -

‘Jinne prul’ is ing lofende jesjiechte woar-i ’t leëve van de ieëlu, ’t Biela en d’r Kep besjrève weëd. Ze zunt al jans jet jöarsjer jetrouwd en óch al kanne ze ziech nit misse, hant ze doch wal ins knies óngeree.

Dat hauwe ze mitee aafjekald. De redaksiejoeën van ’t Noabersjefje. Mit Tsinterkloas hauwe ze jesjrève wat hön i dis Coronatsiet allemoal de vinster oes hong. En vuur de kristsiedónk sjrievete ze jet wat nog allenäu meuglieg is. Mar wat, wisse ze nit vanee. De brifjer hant ’t Biela en d’r Kep in e apaat koeveët bij d’r dierektuur, d’r Joeëzef i-jelieverd. Óch d’r Sjaak. Noe mar aafwade wat in de tsiedónk kunt. ‘t Biela en d’r Kep zitse neëveree óp de bank in ’t tsimmer. Die hant ze zoeë jedrieënd, dat ze d’r krisboom en de krib jód kanne zieë.

“De tsiedónk zouw doch hu mósse kómme”, zeët d’r Kep.

“Joa Kep, d’r Sjaak zal ze wal an ’t rónk bringe zieë.”

“Biela, bij dem wits te ’t ja noeëts. Deë kriet veëdieg en bringt ze pas noa de krismes. Of nog sjlimmer, mit de Oeëstere.”

’t Biela laacht ins.

“ ‘t Is Krismes miene leve man, los deë Sjaak ins mit rouw.”

D’r Kep drinkt inne sjloek an de tas kaffe. Van e sjuttelsje kriet e ziech e sjtuk krissjtol. En biest dri.

“Aos, vrauw. Wat herlieg. Dat has te werm jód jebakke.”

“Wie jiddes joar, wa Keppementje. Mit sjpas jebakke.”

Mit sjmaach eest heë ’t sjtuk óp.

“ ‘t Is jód dat ‘t zaachens jeëve die ziech nit endere. Al mós iech waal zage Biela, dat iech dis joar vuur ’t ieëtsj ins an inne koensboom han jedaad.”

‘‘Inne koensboom? Huur iech dat jód? Wils doe inne koensboom? Dat is doch nit meuglieg. Wat zaats te ummer? Bij ós in hoes, ummer inne richtiege boom. Oes de natoer.”

“Ja Biela, de tsiete endere ziech.”

“Weëd ’t diech tse vöal werk?”

“Joa, iech wool ins verzukke ‘t jet jemekkeliejer tse maache. ’t Jieët hu tse daags beum, die zunt jenauw ech. In alle moase. Jroeës, kling. En in alle tsoate.

“Alle tsoate? ’t Jieët doch mar ing tsoat. D’r denneboom.”

“Doe jeleufs ’t nit. Iech han ’t in inne folder jeleëze. ’t Jieët beumpjer vuur kinger. Zoeëjaar beum vuur vrauwlu. Beum vuur manslu.”

’t Biela sjleet de heng inee.

“Beum vuur vrauwlu. Vuur manslu. Wat is d’r óngersjeed?”

D’r Kep vingt aa tse laache.

“Nè, los ’t zieë”, ruft ’t Biela. “Iech wees wat-s te wils zage. D’r inne hat krisböl, d’r angere inne piek.”

“ ‘t Jieët zoeëjaar beum die me zelver inee kan zetse. E bouwpakket.”

“Doch nit jet van d’r bouwmaat. Mit zoeng sjreklieje besjrievoeng d’rbij. Los ’t zieë. Dat is nit jód vuur de nerve.”

“Mie leef Biela. Doe has reët. Va ze leëve kunt hei noeëts inne koensboom i jen hoes.”

“Dat daat iech miech al. Inne koensboom!! Dat woar doch ónzin va diech.”

An duur hure ze jet kliengele. Vuur de vinster sjteet d’r Joeëzef. Heë hat ing bel i jen heng. ’t Biela maat de duur óp. Al kliengelend kunt e eri.

“Iech kom uuch sjun krisdaag wunsje.”

An duur hure ze wem ing sjel. Mar noen va hingenum. D’r Sjaak kunt durch ’t jadepöats-je. D’r Kep maat ‘m de kucheduur óp.

“Doe kuns va hingenum?”

“Joa, vier mósse ja aafsjtand haode. D’r Joeëzef durch de vuurduur en iech oes d’r jaad.”

In ’t tsimmer holt e ziech de tsiedónk oes de binnetèsj van d’r jas.

“Kiek ins hei. ’t Kris-noabersjefje vuur uuch. Óp de hingerzie sjteet al wat vier bedaad hant, wat nog allenäu meuglieg is.”

Heë jieët ze mit de hingerzie noa vure an ’t Biela.

“Uur tswai kant ze ja tsezame leëze. Uur darft kót bijenee.”

D’r Kep wil ejentlieg zage: “Woarum óp de hingerzie?” Mar heë sjwiegt en jeet neëver ’t Biela sjtoa. Ze leëze sjtil vuur ziech de sjpruch va: Heem hant vier ’t werm. Jemuutlieg tsezame. Jeluk broecht nit vöal. Eëpelsjlaat. Knien in ’t zoer. Bis: vräud doeë, deet jód. Keëtselit sjenkt rouw. Glühwein. Zinge.

’t Biela sjtroalt. “Sjun. Wat kanne vier tsevreie zieë mitee. Vings te nit Kep?”

D’r Kep kiekt sjtil vuur ziech oes.

“Joa, alling…” Heë waad effe. “Dat va miech sjteet nit dri.”

D’r Sjaak pakt de tsiedónk.

“Dat woar iech jans verjèse.”

’t Jezich van d’r Kep vingt aa ziech tse lenge. D’r Sjaak kiekt ‘m aa. Drieënt de tsiedónk um. Óp de vuurzie sjteet i jroeëse jode lettere: “Vrid is ing doef”.

Mit inne sjtille, verleëje laach kiekt d’r Kep d’rhin. Ing jroeëse tseechenoeng van ing doef. D’rboave sjtunt de lettere. En drónger inne posbode. Heë lieët de doef los. In ’t tsimmer is ’t sjtil. Da kliengelt d’r Joeëzef mit de sjel.

“Vier junt werm. Da kant uur wieër joa mit krismes viere.”

“Bliet doch effe hei”, zeët ’t Biela. “Krismes is um tsezame tse viere. Vier zunt zoeë vroeë mit uuch.”

“Vier kómme noa die daag. D’r boom zal doch nog wal e tsiets-je sjtoa. Sjun daag.”

Heë jieët ze inne elleboag. D’r Sjaak deet ‘m noa. Bij d’r Kep kiekt e jans eënsj.

“Vuur junt noen durch dezelfde duur.”

Heë jeet hinger d’r Joeëzef aa. D’r Kep kniekt mit inne sjtille laach.

“ ‘t Is ja krismes.”

De nieëkste kier jeet ’t wieër.

Je las zojuist een gratis artikel


Niet alle artikelen zijn gratis, want zogeheten Plus-artikelen zijn alleen te lezen door abonnees. Zonder abonnees kunnen we namelijk geen betrouwbare regionale journalistiek maken. Je leest al onze artikelen vanaf 1,04 per week.

Bekijk de aanbieding →