Een slimme ondernemer betaalde 1,7 miljoen euro extra voor het kazerneterrein in Weert, maar waarom eigenlijk?

Print
Een slimme ondernemer betaalde 1,7 miljoen euro extra voor het kazerneterrein in Weert, maar waarom eigenlijk?

De KMS tijdens een ceremonie in december 2011, vlak nadat bekend werd dat de kazerne met enkele rijksmonumenten zou sluiten. Afbeelding: John Peters

Heerlen / Laar / Tungelroy / Weert / Swartbroek / Altweerterheide / Stramproy / Hoensbroek -

Het wordt het ‘tweede grote mysterie van Weert’ genoemd. Waarom betaalt een ondernemer 1,7 miljoen euro ‘extra’ voor het kazerneterrein van Weert? Door mee te werken aan de opmerkelijke deal wilde de gemeente grip krijgen op de invulling van het gebied. Dat houvast is ze echter allang kwijt aan de slimme zakenman.

Op een terras bij zijn huis in Napels geniet Jean-Pierre Schouwenaars in het najaar van 2011 van het zonnetje. De militair werkt in de Italiaanse stad als medewerker ‘politiek advies’ bij de Navo. Deze warme dag heeft hij bezoek uit Weert, de stad waar hij als tiener naar de middelbare school ging. De stad ook waar hij jarenlang werkzaam was op de Koninklijke Militaire School (KMS). In zijn Weerter Defensietijd was Schouwenaars betrokken bij de uitbreidingsplannen van die kazerne.

Terwijl de wijn is ontkurkt, komt de toekomst van de KMS ter sprake. Die is niet rooskleurig. De uitbreidingplannen zijn van tafel. Erger nog, Defensie wil de school juist weghalen uit Weert. Schouwenaars en zijn bezoeker maken zich zorgen over de deels monumentale gebouwen, gelegen tegen een villawijk met een ‘goudkust-karakter’, zoals Defensie het in 2003 omschrijft.

Op het terras in Napels ontluikt het idee om zelf iets te doen met het terrein. Als zijn bezoeker al lang weer thuis is, trekt Schouwenaars de stoute schoenen aan. Hij neemt contact op met de Weerter wethouder Anton Kirkels. De lijntjes zijn kort. Schouwenaars’ vader is in Weert jarenlang wethouder geweest namens de VVD, de politieke bloedgroep van Kirkels.

Onheilstijding

In het stadhuis wil echter nog niemand denken aan een leeg kazerneterrein. De geruchten over sluiting van de KMS zoemen al jaren rond, maar ook na de officiële onheilstijding op 31 augustus 2011 blijft het college in de ontkenningsfase. De gemeente is als de dood dat het achttien hectare grote terrein leeg komt te liggen en in verval raakt. Dat past niet bij de gemeentelijke plannen om het aansluitende gebied te ontwikkelen als groene recreatiezone en een internationaal centrum voor de paardensport.

Het verbod op woningbouw op het kazerneterrein wordt in die tijd extra benadrukt, zegt een ingewijde bij de gemeente. Defensie moest vooral niet het idee krijgen dat het gebied tegen een hoge prijs verkocht kon worden. Provincie en gemeente maken een alternatief plan voor het kazerneterrein mét KMS, dat echter geen gehoor vindt in Den Haag. Toch is Weert niet helemaal blind voor de realiteit. Terwijl het college naar buiten toe volhoudt dat de KMS blijft, zoekt Theo van Tilburg als gemeentelijk hoofd projectontwikkeling met enkele ambtenaren naar een alternatieve invulling voor de kazerne. Zijn voorstel dat de gemeente het maar zelf moet kopen, vindt geen genade. Immers: Weert stoot in crisistijd juist vastgoed af. En dus krijgt Van Tilburg een ‘heldere en zuivere’ opdracht: ‘Zorg maar dat er iets ligt tegen de tijd dat er een beslissing komt over de kazerne’. Dat Schouwenaars juist in die periode een plan dropt, komt zo bezien niet slecht uit. De Weertenaar roept vanuit Napels de stichting Scarabee in het leven om zijn plannen met de KMS vorm te geven. In de stichting zijn mensen met kennis en een netwerk samengebracht.

Een slimme ondernemer betaalde 1,7 miljoen euro extra voor het kazerneterrein in Weert, maar waarom eigenlijk?
De voormalige kazerne in Weert in 2019. Foto: Jeroen Kuit

Opvallende gezichten zijn die van oud-burgemeester Loekie van Maaren en ondernemer Jo Abelshausen, een oud-suikeroom van Fortuna Sittard. Het idee van Scarabee: splits het enorme kazernegebied op in vijf ‘pleinen’ voor zorg, sport, cultuur, hulpverlening en educatie. Echt uitgewerkt is het plan allerminst, maar het pleinenplan nestelt zich wel onlosmakelijk in het hoofd van ambtenaren en bestuurders. Dat merken ook andere kandidaten die zich later aandienen voor het terrein. Het bedrijf Skice met name, dat tot zijn grote frustratie ondanks een fanatieke politieke lobby al snel de deur wordt gewezen. De plannen van Skice zijn volgens de gemeente niet serieus genoeg en gaan uit van reguliere bewoning. Daar is Weert tegen.

Voorkeursrecht

Daar waar andere geïnteresseerden geen voet tussen de deur krijgen, denkt de gemeente juist creatief en zakelijk mee met Scarabee. Het college is bereid om het terrein met voorkeursrecht van het Rijksvastgoedbedrijf te kopen en meteen door te verkopen aan de stichting. Weert loopt zo geen enkel financieel risico, maar kan wel voorkomen dat de kazerne in handen komt van ‘vastgoedcowboys’. Het stadhuis reikt Schouwenaars in mails ook de namen aan van mogelijke kandidaten voor de verdere invulling van het terrein. Zelf heeft Scarabee ook gegadigden verzameld. Verenigingen en grote huurders als Psytrec, dat patiënten met posttraumatische stress behandelt. En Allerzorg. dat dementerenden in kleine woongroepjes in vier van de zes grote kazernegebouwen wil onderbrengen.

Dan is daar in juni 2014 ineens een unieke kans, met een gruwelijke achtergrond. De oorlog in Syrië woedt en azc’s kunnen de vluchtelingenstroom amper bijbenen. Schouwenaars krijgt telefoon van wethouder Paul Sterk, lid van het college dat de Scarabee-voorzitter begin 2014 zélf als medeonderhandelaar van de VVD vormde. Het Centraal Orgaan Opvang Asielzoekers heeft zich bij de gemeente gemeld. Of Scarabee contact kan opnemen met het COA om samen de gebouwen op het kazerneterrein te verdelen?

Een slimme ondernemer betaalde 1,7 miljoen euro extra voor het kazerneterrein in Weert, maar waarom eigenlijk?
Openluchttheater De Lichtenberg. Foto: Jeroen Kuit

Twijfels

Als De Limburger dit jaar vragen stelt over dit telefoongesprek, stelt het college dat dit niet te traceren is, en dat er pas in augustus 2015 een traject liep over de komst van een azc. De feiten spreken dit tegen. Al op 18 juli 2014 – ruim een jaar eerder dan Weert nu beweert – schuift een wethouder aan tijdens een overleg met het COA, blijkt uit mailwisseling die De Limburger heeft opgevraagd. Formeel is Weert tot ver in 2015 tegen de komst van asielzoekers naar het kazerneterrein. Achter de schermen is die weerstand minder groot. Als het azc ‘een meerwaarde vormt voor het concept’ kan er gepraat worden, blijkt uit interne COA-mails. ‘Op die wijze is het dan ook uit te leggen aan de raad en de omgeving dat het standpunt bijgesteld is’, is de boodschap die de vluchtelingenorganisatie in het stadhuis optekent. Voor Scarabee en COA genoeg reden om serieus en vergaand met elkaar te praten over huur, beveiliging en energielevering.

Toch groeien er ook twijfels over de stichting. Onder meer over de belangrijkste financier waar Scarabee mee in zee wil gaan: Walas. Dat bedrijf kocht het Heerlense CBS-gebouw in een soortgelijke constructie die Weert nu wil toepassen.

Tumult in Heerlen over verkoop CBS-complex aan ontwikkelaar Walas

Net als het Kazerneterrein in Weert verkocht het Rijk ook het CBS-complex in Heerlen aan de gemeente, die het meteen weer afstootte aan een particuliere koper.

Over deze transactie in 2012 ontstond in Heerlen veel tumult. In 2013 concludeerde de

Een slimme ondernemer betaalde 1,7 miljoen euro extra voor het kazerneterrein in Weert, maar waarom eigenlijk?
Het oude CBS-gebouw in Heerlen in 2013. Foto: Luc Lodder

Rekenkamer dat Heerlen lichtzinnig had gehandeld.

De gemeente verkocht het 40.000 vierkante meter grote complex voor 464.000 euro aan ontwikkelaar Walas. Andere gegadigden werden buiten de deur gehouden.

Walas kon de aankoopsom voor het CBS-gebouw zelf niet financieren. De gemeente verstrekte de ontwikkelaar daarom een lening van 500.000 euro tegen niet-marktconforme voorwaarden.

Ten tijde van de koop zat de Belastingdienst al in het CBS- gebouw. De fiscus betaalde destijds jaarlijks 700.000 euro huur, meer dus dan de aankoopprijs. Terwijl het gebouw in 2012 nog grotendeels leegstond, zitten er nu ver over de honderd grotere en kleine huurders in.

De stadslandbouw die Heerlen er graag wilde, kreeg Walas nooit van de grond. Walas was begin 2013 ook betrokken bij de ontwikkeling van het Kazerneterrein in Weert, maar verdween later van dat toneel.

De CBS-aankoop was zeer omstreden, en dat straalde ook af op Walas (zie kader). Schouwenaars weet dan: als hij aan de bal wil blijven in Weert, zal hij een andere financier moeten vinden. Pas in mei 2015 komt de stichting, na lang aandringen, met een businessplan waarin helemaal geen geldschieter wordt genoemd. Het plan gaat uit van een maximale koopprijs van 2,5 miljoen euro, waarvan Scarabee zelf 1 miljoen kan opbrengen. Schouwenaars: ,,We hadden een nieuwe financier die 5 tot 6 miljoen euro wilde investeren, maar die nog geheim wilde blijven. In het plan hielden we bedragen bewust laag, omdat de koopprijs nog vastgesteld moest worden.”

Strategische fout

Een strategische fout, zo blijkt. Er ontstaan twijfels over de financiering van het Scarabeeplan. Het COA hekelt in een gesprek met Weert het gebrek aan vastgoedkennis bij Scarabee en de hoge prijzen die de stichting vraagt. Terwijl dit allemaal gebeurt, wordt de druk op de gemeente Weert om asielzoekers toe te laten onhoudbaar. Burgemeester en wethouders weten de gemeenteraad en de bevolking ervan te overtuigen dat een asielzoekerscentrum uit humaan oogpunt niet geweigerd kan worden. Dat er in stilte al maanden serieuze gesprekken met het COA zijn gevoerd, vertelt burgemeester Jos Heijmans er tijdens een in allerijl ingelaste infoavond en raadsvergadering in september 2015 niet bij. Die gesprekken moeten vooral ook vertrouwelijk blijven, spreken gemeente en COA af.

Een slimme ondernemer betaalde 1,7 miljoen euro extra voor het kazerneterrein in Weert, maar waarom eigenlijk?
De Boostenzalen. Foto: Loraine Bodewes

Snelheid is geboden, dus besluit het COA voorlopig rechtstreeks van het Rijksvastgoedbedrijf (RVB) te huren. Voor Schouwenaars is de situatie pijnlijk. Hij wordt gepasseerd. Een intern memo van de gemeente Weert oordeelt hard over Scarabee: ‘Nu het COA rechtstreeks bij het RVB de benodigde gebouwen huurt voor het azc, is het geheel onduidelijk welke initiatieven van Scarabee nu nog overeind staan’, want het COA was ‘de enige robuuste pijler’ voor de stichting. Geadviseerd wordt de gesprekken met Scarabee stop te zetten. Schouwenaars wordt deze pijnlijke koerswijziging pas duidelijk tijdens een drukbezochte informatieavond voor omwonenden op 14 september 2015. En plein public noemt bestuursvoorzitter Peter Siebers van het COA het Scarabeeplan ‘onvoldragen’, herinnert Schouwenaars zich. Hij hoort die avond ook dat Heijmans hooguit een bijrol voor Scarabee ziet. „Dat was de eerste reactie die wij kregen op ons businessplan. Ik was laaiend. Voor mij was toen duidelijk dat het met Scarabee nooit meer iets zou worden.”

Scarabee hangt als een uitgeputte boxer in de touwen als een dag later de gemeenteraad instemt met de komst van het azc en enkele uren later al de eerste asielzoekers hun intrek nemen in de kazerne. Intussen zijn de zorgen bij de gemeente niet kleiner geworden. Als Weert niet snel een geschikte partij vindt voor het pleinenplan, kan het Rijksvastgoedbedrijf het zomaar verkopen aan een ‘gewetenloze’ vastgoedontwikkelaar. Dan is Weert alle grip kwijt.

En dan, als een duveltje uit een doosje, toont de succesvolle Weerter ondernemer Anton Poell interesse in het terrein. De selfmade zakenman en multimiljonair laat net een riante villa bouwen in de ‘goudkust’ naast de kazerne als hij hoort dat hij mogelijk een azc als ‘buurman’ krijgt. Dat baart hem zorgen. Dus heeft Poell tijdens een Rotary-bijeenkomst op de avond van de raadsvergadering over de komst van het azc maar één prangende vraag aan Schouwenaars: hoe kan ik invloed krijgen?

Scarabee en Poell slaan de handen ineen en plots gaat alles razendsnel. Het is 21 september 2015, nog geen week na de ontmoeting op de Rotary en de start van het azc, als Poell een korte powerpointpresentatie geeft aan een zware gemeentelijke delegatie met onder anderen de wethouders Paul Sterk en Frans van Eersel. „Je kunt het terrein ook zelf kopen”, is de mededeling die Poell naar eigen zeggen krijgt. „Nou, daar heb ik geen minuut over na hoeven denken. Nog geen vijf seconden.” Over het waarom is hij helder: „Laat ik het in jip-en-janneketaal uitleggen. Als jij hoort dat er tegenover jouw huis een plan wordt ontwikkeld en je hebt 10 euro op zak, zou je dan 2 euro betalen om daar invloed op te krijgen? Ja toch? Zo gold het voor mij ook. Maar dan met miljoenen.”

Mysterie

Schouwenaars zit er bij als tot zijn verbazing wethouder Van Eersel vanuit het niets zegt: „Zo gaan we het doen”. Terwijl Scarabee verweten werd dat het geen goed onderbouwd businessplan had, is nu een powerpoint voldoende. Volgens de gemeente kon het zo snel gaan, omdat Poell het bedrijfsplan van Scarabee overnam en omdat er door de komst van het azc ook financiering was. Maar datzelfde bedrijfsplan werd eerder door Weert ontoereikend gevonden, en de inkomsten van het COA had Scarabee ook kunnen innen. Nog opmerkelijker: wie Poell vraagt naar het bedrijfsplan van Scarabee, krijgt als antwoord dat hij dat nooit heeft gezien. „Maar ik had de middelen en ik ben bekend als ondernemer in Weert. Dat wekte blijkbaar genoeg vertrouwen.”

Een slimme ondernemer betaalde 1,7 miljoen euro extra voor het kazerneterrein in Weert, maar waarom eigenlijk?
Zakenman Anton Poell (linksvoor) toast met de hoofdrolspelers van gemeente, COA en Rijksvastgoedbedrijf bij de formele overdracht van het kazerneterrein in 2016. Foto: Zakenblad.nl

Poell richt met medefinanciers het bedrijf HQ (Horne Quartier) op en neemt alle onderhandelingen over van Scarabee. De eis die Scarabee bij monde van oud-burgemeester Van Maaren stelt, wordt door HQ ingewilligd: Schouwenaars, die z’n baan bij Defensie heeft opgegeven en zijn spaargeld in het project heeft zitten, zal een goede functie krijgen bij HQ. Ook de gemeente heeft een eis. Ze koopt het kazernecomplex en zal dat meteen doorverkopen aan HQ. Van het Rijksvastgoedbedrijf moet Weert meteen ook het naastgelegen voormalige terrein van het Bisschoppelijk College en de Nelissenhofweg erbij kopen. De totaalprijs is 7,6 miljoen euro. Weert wil deze stukjes vastgoed echter zelf houden. Gratis. HQ krijgt voor 7,6 miljoen euro dus alleen het kazerneterrein dat volgens de taxatie slechts 5,9 miljoen waard is. Ook hiermee stemt HQ in.

Zo ontstaat wat CDA-raadslid Pierre Sijben ooit het tweede grote mysterie van Weert noemde. „Het eerste is: waar ligt Philips van Horne begraven. Het tweede: waarom betaalde HQ 1,7 miljoen meer voor de kazerne dan de taxatiewaarde?” Het antwoord van toenmalig wethouder Van Eersel tijdens een commissievergadering in 2016: „Ja jongens, dat is onderhandelen.” Poell nu: „Ik maakte gewoon een snelle rekensom: aantal vierkante meters maal de gemiddelde meterprijs. Ik heb nooit een taxatie gezien. Dit was de deal zoals die mij werd voorgelegd.”

Een deal waar andere vastgoedkenners later met jaloezie naar kijken. Alleen al de jaarhuur van ruim 1,3 miljoen euro die het COA vijf jaar lang betaalt, dekt bijna de hele aankoopprijs. „Dit lijkt op gratis geld”, bevestigt een kenner van de markt.

Speculatiewinst

Het Rijksvastgoedbedrijf (RVB) is des duivels als het uit de krant verneemt dat de gemeente een perceel ter waarde van 1,7 miljoen euro gratis in de schoot geworpen krijgt. In brieven aan burgemeester Heijmans spreekt het RVB in ongekend felle bewoordingen over een ‘verdacht karakter’ en ‘speculatiewinst’ voor de gemeente. De verkoop wordt uitgesteld.

Een slimme ondernemer betaalde 1,7 miljoen euro extra voor het kazerneterrein in Weert, maar waarom eigenlijk?
De man van het eerste uur, Jean-Pierre Schouwenaars (tweede van rechts), kan tijdens de officiële overdracht in 2016 slechts van een afstandje toekijken. Foto: Zakenblad.nl

Weert sust het RVB met de mededeling dat er geen sprake is van speculatie. De ‘gratis’ grond wordt immers afgewaardeerd naar een agrarische bestemming ‘voor de ontwikkeling van de paardensport’. Rob Ehrens, bondscoach van de Nederlandse springruiters, wil er een trainingscentrum bouwen, en zal dat uiteindelijk ook doen. Pas nadat nadrukkelijk in de leveringsakte is opgenomen dat HQ de 1,7 miljoen betaalt voor gemeentelijke ontwikkelingskosten in het gebied, gaat bij de RVB het licht definitief op groen.

De achterdocht van de Haagse vastgoedbeheerders is niet vreemd. Defensie betaalde in de voorgaande jaren 10,1 miljoen euro voor de gezamenlijke terreinen. Let wel: in dat bedrag is de waarde van de gebouwen die Defensie zelf bouwde niet eens meegeteld. Het Rijk lijdt dus minstens 2,5 miljoen euro verlies op de deal, terwijl de gemeente er een ‘bonus’ van 1,7 miljoen aan overhoudt. Weert hamerde er tijdens de waardebepaling bij taxateurs – die gemeente en RVB samen inhuurden - op dat de gemeente geen belang had bij een hoge taxatie. Over het waarom hult de gemeente zich zes jaar na dato in stilzwijgen. Het doel lijkt echter wel bereikt, want ondanks het vijfjarig huurcontract van het COA wordt de waarde op 5,9 miljoen euro vastgesteld. Slechts 7 ton hoger dan het bedrag waar een taxateur van de gemeente in 2013 nog op uitkwam. Terwijl die amper toekomst zag voor het terrein en er geen huurder in beeld was.

Niet alleen het Rijksvastgoedbedrijf zet vraagtekens bij de gronddeal waarbij de gemeente gratis vastgoed krijgt. In de Weerter politiek klinkt de vraag of HQ stiekem beloftes zijn gedaan over de toekomstige mogelijkheden op het terrein. Als bijvoorbeeld woningbouw wordt toegestaan, zou de waarde met miljoenen euro’s stijgen.

Belangenverstrengeling

Dat wethouder Van Eersel na een verkiezingsnederlaag in 2018 door Poell wordt ingehuurd als adviseur, leidt tot extra vraagtekens in en buiten het stadhuis. Is er sprake geweest van belangenverstrengeling bij de verkoop? „Je mag er van denken wat je wilt”, reageert Van Eersel nu. „Ik kan alles verantwoorden.” Hij wil niet verder ingaan op vragen. „Ik ben geen wethouder meer.”

Poell wil best uitleggen waarom hij de oud-wethouder inhuurde: „Ik had destijds een hekel aan die man omdat hij me 1,7 miljoen door de neus heeft geboord. Zo’n goede onderhandelaar wil ik graag in mijn bedrijf hebben. Natuurlijk hebben we het er vooraf over gehad dat dit vragen kon oproepen. Maar er is niets fouts gebeurd, dus waarom zouden we dit niet kunnen doen? Trouwens, zijn inkomen werd van zijn wachtgeld ingetrokken, dus eigenlijk hebben we de belastingbetaler geld bespaard.”

Volgens Schouwenaars spraken HQ-bestuurders al in de begindagen over mogelijke woningbouw. Poell is helder als hem gevraagd wordt of dit een rol heeft gespeeld bij de overweging het terrein te kopen. In de vijf seconden waarbinnen hij tot de aankoop besloot, had hij niet eens tijd om hierover na te denken, stelt hij. „Ik dacht: zo’n kazerneterreintje… je deelt het met het COA en je doet wat aan verhuur.”

Strategisch spel

En ervaren vastgoeddeskundige zegt dat het niet ongebruikelijk is dat kopers een strategisch spel spelen. Eerst presenteren ze ideeën die de gemeente goed uitkomen. Het échte plan komt later uit de hoge hoed, als blijkt dat het oorspronkelijke initiatief kennelijk toch niet levensvatbaar is.

Volgens Poell is dat spel hier niet gespeeld. Maar sinds de aankoop in 2016 wijst weinig erop dat HQ echt vaart wil maken met het oorspronkelijke plan. COA en de door Schouwenaars binnengehaalde PTSS-kliniek Psytrec zijn de enige grote huurders. Zorgverlener Allerzorg is afgehaakt, omdat HQ niets meer van zich laat horen. Schouwenaars meldt zich nog wel bij Allerzorg. Vol frustratie. Hij vertelt dat HQ hem na zes weken directeurschap al heeft ontslagen. De mentale klap is enorm. „Mijn wereld stortte in”, vertelt Schouwenaars daar later over. Poell zegt nooit van Allerzorg te hebben gehoord. Over Schouwenaars ontslag wil hij niet veel kwijt. Behalve dan: „De lijst met gegadigden die Jean-Pierre had voor het terrein, was gebakken lucht. Hij wilde aandeelhouder worden, maar had geen geld. Nou, als je geen geld hebt, dan word je geen aandeelhouder maar krijg je een bos bloemen. Die heeft hij gekregen.”

Is er jarenlang weinig gebeurd op het terrein? Volgens Poell is dat de schijn die bedriegt. Onder meer de turnclub, een reïntegratiebedrijf en een voedingsdeskundige zijn binnengehaald. Het pleinenplan is eigenlijk best goed uitgevoerd, wil hij maar zeggen.

Een slimme ondernemer betaalde 1,7 miljoen euro extra voor het kazerneterrein in Weert, maar waarom eigenlijk?
Het kazerneterrein op de Dag van de vrijwilliger in november 2019. Foto: Jeroen Kuit

Bij de gemeente zijn ze minder enthousiast. De grip die Weert wilde houden op de ontwikkelingen, is ze kwijt. Wethouder Wendy van Eijk, de opvolger van Van Eersel, erkent dat volmondig in 2019 als de gemeenteraad kritische noten kraakt over het uitblijven van actie bij HQ. Om de grip terug te krijgen, wil Van Eijk aan tafel met Novaform, een projectontwikkelaar die door HQ is ingehuurd om het gebied vorm te geven. Het bedrijf is eigendom van de steenrijke familie Van de Klok, die ook mede-investeerder in HQ is. De raad stemt mokkend in. Van Eijk waarschuwt meteen: de kans is groot dat er straks toch woningbouw mogelijk wordt op het terrein.

Grip

In de praktijk lijkt er van de gehoopte nieuwe gemeentelijke grip op de ontwikkelingen weinig sprake. Terwijl de gemeente en Novaform nog praten over een toekomstvisie, mag HQ de oude monumentale Boosten-sporthal die pal tussen twee paardenhouderijen ligt plots als woonhuis verkopen, en stemt Weert in met de bouw van een restaurant tegen het ernaastgelegen en ook monumentale openluchttheater De Lichtenberg. Dit theater is in 2017 met het omliggend gebied ook door HQ van de gemeente gekocht, omdat dat het kazerneterrein aantrekkelijker zou maken voor huurders. Nu lijken die rollen omgedraaid. Woningbouw op het kazerneterrein kan ‘als drager’ nodig zijn, laat het college weten op vragen van De Limburger. ‘Zeker in combinatie met een maatschappelijke bestemming waarvan algemeen bekend is dat deze niet of moeilijk in een sluitende businesscase kan voorzien. Daarmee verwijst de gemeente onder meer naar De Lichtenberg. Zonder de opbrengst van woningbouw kan dit vervallen monument, waarvan de gemeente deze klus ooit op 3,2 miljoen euro taxeerde, niet gerestaureerd worden, verzekert Novaform-directeur Paul van den Heuvel. De huizen zijn dus niet alleen nodig voor het exploiteren van achttien hectare kazerneterrein, maar ook voor de vijf hectare Lichtenberg. Waarmee wat Weert jaren eerder absoluut wilde voorkomen door zélf grip te houden, nu dus toch waarheid lijkt te worden: woningbouw op het kazerneterrein.

Als die huizen er voor 2026 komen, zit HQ overigens wel vast aan een clausule in het koopcontract. Op het moment dat de grond door een bestemmingsplanwijziging meer waard wordt, moet HQ die meerwaarde afrekenen met het Rijksvastgoedbedrijf. Dat kan in de miljoenen euro’s lopen. Toch lijkt zowel HQ-voorman Poell als Novaform-directeur Van den Heuvel zich er geen zorgen over te maken. Ze hebben de clausule nog helemaal niet bestudeerd, laten ze weten. De twee gaan er niet verder op in, maar theoretisch bestaat de kans dat ze simpelweg tot 2026 wachten.

Winnaar

Projectontwikkelaars die de verkoop aan HQ al zagen als het weggeven van ‘gratis geld’ zien de ontwikkelingen met lede ogen aan. Want hoe je het ook wendt of keert, dit hele verhaal kent maar één echte winnaar. De slimme zakenman Poell, die met zijn partners mee kan bepalen hoe het uitzicht vanuit zijn nieuwe villa aan de Weerter goudkust wordt, en er naar eigen zeggen onder de streep nog een leuke cent aan over hoopt te houden.

En Schouwenaars? Die probeert na zijn gedwongen aftocht nog wat met andere vastgoedprojecten en doet ‘wat losse dingen’ als zelfstandige. De 57-jarige werkt nu weer bij Defensie aan de oprichting van een nieuwe campus. De Italiaanse woning met zonnig terras is verruild voor een bovenverdieping in de Weerter binnenstad. Hij zou niets liever doen dan HQ, dat hem zo snel aan de dijk heeft gezet, voor de rechter dagen. Daar heeft hij echter geen geld voor. Enkele maanden geleden claimde hij alsnog zo’n 170.000 euro voorbereidingskosten bij de gemeente. Deze eis wijst Weert resoluut af. De man van het eerste uur blijft achter met het gevoel bedrogen te zijn. Vooralsnog is zijn beurs alleen gevuld met frustratie.

Toegang tot alle Plus-artikelen?

Dagelijks worden meer dan 100 Plus-artikelen gepubliceerd door de verslaggevers van De Limburger. Steun de regionale journalistiek en word digitaal abonnee vanaf 1,04 per week.

Profiteer nu