Jinne Prul (108): Ledder

Print
Jinne Prul (108): Ledder

In ledder. Afbeelding: ING Image

Kerkrade / Eygelshoven -

‘Jinne prul’ is ing lofende jesjiechte woar-i ’t leëve van de ieëlu, ’t Biela en d’r Kep besjrève weëd. Ze zunt al jans jet jöarsjer jetrouwd en óch al kanne ze ziech nit misse, hant ze doch wal ins knies óngeree.

Inne daag hat ’t Biela mósse wade. Noen is ’t da zoeë wied. Noa d’r weerhaan. Faierlieg lofe ze hingeree noa d’r sjtal. D’r Kep vuuróp. Heë maat de duur óp.

“Tètètèèèèè”, ruft e.

De dekke trukt e van de tswai neël an d’r plavong. Doa sjteet e. D’r weerhaan. ’t Biela sjtaunt. Hat ing hank vuur d’r mónk.

“Wat sjun. Inne kóffere haan.”

“Joa Biela, inne richtieje kóffere. Kiek wie heë blinkt.”

“Miene leve man, dat is jet um sjtoots óp tse zieë. En drieënt e óch jód?”

“Joa kiek mar.”

Heë huft d’r haan óp en duit d’r teëje. Lanksaam drieënt e rónk. Duit nog ins d’rteëje. Noen de anger zie óp.

“Kiek, inne haan vuur alle wing. ’t Jieët doeve die dat óch kanne. Mit alle wing mitwinge. Posdoeve.”

“Noen los d’r Sjaak d’rboese.”

“’t Vool miech jraad zoeë i.”

“Wie jees te d’r weerhaan vasmaache?”

“Bij d’r hondersjtal. Mit e paar ordentlieje sjroeve an de ziekank van ’t daach.”

“Mós diech jinne helpe?”

“Los ’t zieë Biela. Iech don dat ’t lifste alling.”

D’r Kep zetst d’r haan óp d’r dusj. Pakt sjroeve, boorapparaat, sjroevedrieëner, hammer en bringt dat allenäu noa d’r hondersjtal. Da rolt e ’t verlengsjnoar oes vuur d’r sjtroom. Als letste kunt e mit de ledder.

“Mós iech de ledder vashaode?”, vroagt ’t Biela.

“Broechs te nit.”

Hinger de hek klinkt de sjtim van d’r noaberman.

“Don ‘m mar ing parasjuut um.”

D’r Kep drieënt ziech um.

“Mörje Hain. ’t Hat jeklapd mit d’r weerhaan.”

“Joa”, zeët ’t Biela, “en inne sjunne. Jans va kóffer.”

“Va kóffer? Dat hat diech inne sjunne tsents jekost.”

“Och Hain, dat...”

Vuurdat ’t Biela nog jet kan zage óngerbrikt d’r Kep ‘m.

“Joa, deë is nit billieg. Mar ja noaberman, vier kanne ’t ós waal laiste.”

Heë jeet de ledder eróp.

“Has te ‘m óp d’r poef jejole?”

Wus drieënt d’r Kep ziech um. Bouw vilt e eraaf. Heë kan ziech nog jraad an ing sjpraos vashaode.

“Noen móts te ins jód loestere Hain. Vier jelde ós nuuks óp d’r poef.”

D’r noaberman jieët ’t pitsjoog noa ’t Biela.

“Zouw ‘t nit besser zieë wens te diene man óp de ledder jees vashaode?”

“Iech hod ‘m wal ins vas, mar nit óp de ledder.”

Ze laache ins. Óngertusje jeet d’r Kep an jang mit bore en sjroeve. D’r noaberman bliet bij de hek sjtoa. Heë waad óp ’t jroeëse moment van d’r weerhaan. Dat doert nit al tse lang. D’r Kep kunt d’rmit oes d’r sjtal. D’r Hain sjtaunt.

“Oas, wat inne sjunne!”

Noen mós e mit d’r weerhaan de ledder eróp. En dat is lestieg. Ing hank um ziech an de ledder vas tse haode. Ing hank um d’r haan tse drage.

’t Biela kuumt ins.

“Iech dink, Kep, dat diech ing hank felt. Zal iech doch mar mit diech de ledder eróp joa?”

“Waad”, zeët d’r Hain, “iech kom mit mieng ledder. Dat is besser um tse helpe.”

D’r Kep sjwiegt. Hilt ziech nog ummer jód vas. Kiekt vuur ziech oes. Mós alles losse passere wie ’t noen jeet. D’r Hain kunt durch de jadepoats mit zieng ledder. Noe jeet ’t e sjtuk jemekliejer. Heë hilt d’r haan vas.

“Va kótbij is e nog sjunner. Sjiek die kófferkluur.”

D’r Kep zeët nog ummer nuuks. ’t Kan ‘m nit flot jenóg joa. D’r Hain darf nit tse lang bij d’r haan blieve. Bang dat heë jet zouw merke, sjroeft d’r Kep wie inne wille. Neëveree kómme ze de ledder eraaf. ’t Biela klatsjt i jen heng.

“Wat sjun!”

D’r noaberman bringt zieng ledder tseruk en kunt werm bij de hek sjtoa.

“Ejentlieg mós ’t noen aavange tse winge.”

Heë bloast ins. Dat vingt d’r Kep jelui. Vingt óch aa tse bloaze. Da hilt e plötslieg d’r oam i. Bij de jadepaots sjteet d’r Sjaak.

“Wat is hei doch los. Iech hoeët inne boormasjieng. Bis vure óp de sjtroas. Iech dink doa is jet tse doeë.”

D’r Kep oamt werm.

“Doe daats, doa mós iech ’t miengt va wisse.”

“Jenauw.”

’t Biela sjtroalt.

“Has te ’t jezieë? Inne weerhaan. Inne va richtieg kóffer. Jenauw wie bij diech heem vruier.”

“Iech zien ‘t. Wie is ’t meuglieg?”

D’r Kep kröpt ziech va sjtoots.

“Mósse vier d’r weerhaan nit deufe?”, vroagt d’r noaberman.

“Doa waad iech mit bis d’r Ojebroor hei is”, zeët d’r Kep.

“Ojebroor? Woarum dat da?”

“Jaaa…” D’r Kep waad effe. Heë wil ziech nit vermoele. “Deë hat ‘m miech an de hank jedoa.”

D’r Sjaak sjtiegt werm óp d’r fiets.

“Ao, iech sjnap ‘t. Deë hat diech besjtimd jet va d’r pries aafjedoa.”

De oge van d’r Kep sjisse vuur. Heë waad bis d’r Sjaak voet is.

“In ’t hok zitse honder. Óp ’t daach inne haan. En óp d’r fiets… e kuuche.”

Dat letste woad zeët e mit vöal krefde.

D’r Hain laacht ins.

“Deë kriet d’r wink nog ins va vure.”

Heë jeet eri. Óch ’t Biela en d’r Kep. Tsezame bringe ze ’t materiejaal en de ledder noa d’r sjtal. Bij de kucheduur kieke ze nog ins noa d’r weerhaan. ’t Biela pakt d’r Kep vas.

“Tsezame óp de ledder.”

Laachend en sjtoots junt ze eri.

De nieëkste kier jeet ’t wieër.

Meer lezen?

Nieuwe actie: Één jaar toegang tot alle Plus-artikelen voor slechts 1,04 per week. Daarmee lees je dagelijks meer dan 100 nieuwe Plus-artikelen op onze site & app. Of kies voor een van onze andere abonnementen.

Ik word digitaal abonnee