Jinne prul (112): Deufes

Print
Jinne prul (112): Deufes

’t Jedrenks sjteet veëdieg! Afbeelding: Wim Heijmans

Kerkrade / Eygelshoven -

‘Jinne prul’ is ing lofende jesjiechte woar-i ’t leëve van de ieëlu, ’t Biela en d’r Kep besjrève weëd. Ze zunt al jans jet jöarsjer jetrouwd en óch al kanne ze ziech nit misse, hant ze doch wal ins knies óngeree.

Óp d’r dusj in ’t tsimmer likt e hemme van d’r Kep. ’t Biela kunt mit de nieëndoeës oes de kuche.

“Kep doe móts ins jet häusj aa doeë. Doe has werm inne knoof aaf.”

Het zetst ziech an d’r dusj.

D’r Kep sjteet bij de vinster mit de heng i jen tèsj.

“Wat, werm inne knoof aaf?”

“Joa, werm inne knoof aaf. Vurrieje wèch inne van de bóks.”

“Biela, iech han óch vöal an d’r kop.”

“An d’r kop? Doa zitse jing kneuf.”

“Nè, oane flauwekul. Dat jedeuns mit d’r haan jeet miech nit in de kauw kleier zitse.”

“Miene leve man. ’t Is vrugjoar, de kauw is oes de loeët.”

“Dat zeës te richtieg. De kauw is oes de loeët. Wen iech de posdoef an duur bejieën, kiekt e miech mit bewóngeroeng aa. En d’r Hain heineëver jrust miech uvvervrundlieg. Jinne ónzin mieë uvver miene haan óp d’r hondersjtaal.”

“Joa man. ’t Is óch jet bezóngesj.”

“Dat hauwe die besjtimd nit verwaad. Iech mit zoene sjtaatse haan óp ’t hok.”

“Nè, mar noen kieke ze diech waal vol va bewóngeroeng aa. En jenis dat noen. Los diene vrundliegste laach zieë. En jinne jrielaach.”

“Bielsje, me kan nit vuurzichtieg jenóg zieë.”

“Tseech diech doch van de jouw zie. Dat deet ‘r Sjaak óch.”

“Waad, iech han e iedee. Doe zeës van de jouw zie. Dat don iech. Vier maache e fes.”

“E fes?”

“Joa, ’t deufes van d’r haan.”

“Wie wils te dat noe doeë? In dis tsiet?”

“Zicher, dat jeet. An duur. Doa is plaatsj jenóg. En sjun weer. Dat wits te. Rónk d’r Könneksdaag sjiengt mieëtstens ing oranjezon.”

“Miene leve Keppie, wat e jód iedee. En doe wits zicher dat-s te nit jet jees oes-sjpoeëke?”

“Dat versjprèch iech diech, Biela. Iech zal miech d’rhin haode.”

“Weë mósse vier allenäu besjeed zage?”

“Zaan doe d’r Hain en ’t Keetsje va heineëver besjeed. Da jon iech noa d’r Ojebroar en d’r Joeëzef mit ’t Annie van ’t tsiedunks-je.”

“Bis te nit inne verjèse?”

“Ao joa, iech wees weë-ts te meens. De posdoef. Don doe dem mar óch.”

“Wienieë, zalle vier ’t doeë?”

“Zamsdieg, da hant vier e paar daag de tsiet um nog jet i jen hoes tse hoale.”

“En jet tse tsere, vrauw. ’t Fes van d’r haan mós jet aajekleid weëde.”

“Doe has reët, man. Jee naks jedeuns. Dat past nit.”

“Jinne nakse haan”, laacht d’r Kep. “Da weëde de honder verrukt!”

Ze junt tsefort an d’r sjlaag. ’t Biela zeët wie aafjesjpraoche de lu besjeed en jeet d’rnoa de waar hoale. D’r Kep viert óp d’r fiets noa d’r Ojebroar. Deë vräut ziech um tse kómme. Doanoa d’r Joeëzef en ’t Annie.

Óp zamsdiegmörje zunt ze in d’r tsiet óp. D’r Kep hingt oranjeveëntjer óp in d’r jaad. Sjtelt de ledder teëje ’t honderhok. Vuur de deuf. ’t Biela kunt mit e dusj-je eroes.

“Woa is dat vuur Biela?”

“Um ’t jedrenks óp tse zetse.”

“Vuur die paar man? Iech rik ze wal mit d’r lange angerhaovemeter-kuul aa.”

‘t Biela zetst ’t dusj-je bij ’t jadepöats-je.

“Doe wits mar noeëts. ’t Hat ziech flot jenóg erum jekald, dat hei jet tse doeë is.”

An de anger zie van de hek klinkt de sjtim van d’r Hain.

“En mit e paar man krient vier al ’t jedrenks óch wal óp.”

Heë sjteet al veëdieg mit ’t Keetsje.

“Uur zut de ieëtsjte”, laacht ’t Biela.

“Da bin iech d’r letste.”

’t Is de sjtim va d’r Ojebroar. Heë kunt durch ’t jadepöats-je. Nit wied d’rhinger d’r Joeëzef mit ‘t Annie. Óp ’t dusj-je sjtunt tsemlieg jet kling jleës-jer. ’t Biela sjud ze vol.

“Da kanne vier aavange mit de deuf.”

D’r Kep kiekt d’r Ojebroar aa.

“Vuur uuch de ier um d’r haan tse deufe.”

D’r Ojebroar weest effe nit wie heë kieke mós. Dat hauw e nit verwaad.

“Joa”, zeët d’r Kep, “uur kent d’r wèg.”

Sjtroalend klömt e eróp. Mit in ing hank e jleës-je.

“Da deuf iech diech haan. Drieën diech in d’r wink van de sjpas.”

Óp ’t moment dat heë ’t jleës-je leëgsjud, klinkt in ’t weëgs-je jans hel: “Kukeleku!”

En dierek d’rhinge vinge ze aa tse zinge: “Hod de honder in d’r sjtal….”

D’r Kep vilt d’r mónk óp en leuft noa ’t jadepöats-je. Doa ziet heë inne man of tsing sjtoa van d’r roekoekoer. Allenäu wied jenóg oeseree. D’r Sjaak sjteet hingenaa mit inne blik va: “Wat zeës te da noen?”

Hei hat d’r Kep nit va tseruk. Wen ’t lidsje oes is, lofe ze ee vuur ee langs ’t dusj-je um e jleës-je tse pakke. Dat passeert deë daag nog dökser. Jenauw wie ’t zinge va “kukuleku”. Went ze noa heem junt, drieënt d’r Sjaak ziech nog ins um.

“De jonge van d’r koer hant de kneuf aaf.”

D’r Kep laacht mit ziene vrundliegste laach. Heë wiest noa zieng vrauw.

“De kneuf aaf? Da mótste bij ’t Biela zieë.”

’t Biela sjud mit d’r kop.

“Iech han de heng al vol an dieng kneuf.”

Óch de angere junt noa heem.

’t Biela en d’r Kep rume óp. De veëntjer losse ze nog hange.

“D’r daag van d’r haan”, zeët d’r Kep.

Heë sjud ziech zie jleës-je nog ins vol.

“Nieëks joar werm!”

De nieëkste kier jeet ’t wieër.

Meer lezen?

Nieuwe actie: Één jaar toegang tot alle Plus-artikelen voor slechts 1,04 per week. Daarmee lees je dagelijks meer dan 100 nieuwe Plus-artikelen op onze site & app. Of kies voor een van onze andere abonnementen.

Ik word digitaal abonnee