Hute-te-tuut (36) over mijn vele afspraakjes

 © Jos Verbong

Ruth Schouwenberg

‘Heej duit ut piën en dao duit ut piën en wie ut ens waas, zal ut noëts neet mier zien’.

Had ik vroeger mijn agenda volstaan met leuke afspraakjes, nu staat die volgeboekt met medische rendez-voustjes. Vorige week vrijdag UMC Amsterdam urenlang aan de lijn met een onderzoek naar vermoeidheid in relatie met slechtziendheid. Pfff, echt slopend. Voor dit project werd een zicht van 30% of lager vereist en ik hoorde bij de ‘gelukkigen’ die mee mochten doen. Dinsdag afspraak met ziekenhuisapotheek, orthopeed en anesthesist in verband met een aanstaande schouderoperatie. Donderdagmorgen bloedprikken en aansluitend mijn eerste coronavaccinatie met arsenicum of iets soortgelijks. Daarna bevolkingsonderzoek borstkanker, auwieje. Begin deze week controle Nijmeegse oogkliniek en tenslotte nog een onderzoek voor studiedoeleinden door radioloog orthopedie. Is het niet van de zotte, zoveel afspraakjes in twee weken tijd?

‘Ouderdom komt met gebreken’, een waarheid als een koe. Toch wil ik als 60-plusser nog niet bij die oude koeien horen. Ik voel me nog steeds als een dartel kalf, vrolijk springend in de wei. Helaas is de realiteit dat ik bij lange na geen kalf meer ben, ik net zo slecht zie als een mol, regelmatig last heb van de gekke koeienziekte, niet meer drachtig te krijgen ben en mijn hoeven geregeld gekapt moeten worden. Verder heb ik last van enige kreupelheid en ligt de melkproductie al geruime tijd stil. Er is geen koe zo bont, of er zit wel een vlekje aan, tóch?

Gelukkig mogen we ons rijk prijzen met onze goede gezondheidszorg, al hangt daar wel een prijskaartje aan. Mijns inziens was het beter geweest als de gezondheidszorg onderdeel was gebleven van de Rijksoverheid, net zoals het openbaar vervoer, de nutsbedrijven, apotheken en postbedrijven. Nu moeten al deze bedrijven, ook ziekenhuizen, vooral winstgevend zijn. Er moeten prestaties worden geleverd en productiecijfers behaald worden. Het ziekenhuis is een bedrijf geworden, gerund door managers met dollartekens in de ogen. Verzekeraars, wachtlijsten, politiek en commercie spelen een grotere rol in de gezondheidszorg dan ooit tevoren. De kerntaak, goede zorg, mag echter nooit uit het oog verloren gaan.

Gelukkig heeft deze koe over goede zorg geen klagen. ‘Heej duit ut piën en dao duit ut piën en wie ut ens waas, zal ut noëts neet mier zien’ . Zolang we dit liedje nog vrolijk mee kunnen zingen, hebben we allemaal geen reden tot klagen!

Ruth Schouwenberg-Dings