Waarom onze artikelen over de watersnood niet gratis kunnen zijn: hoofdredacteur Bjorn Oostra legt uit

Print
Waarom onze artikelen over de watersnood niet gratis kunnen zijn: hoofdredacteur Bjorn Oostra legt uit

Hoofdredacteur Bjorn Oostra. Afbeelding: Johannes Timmermans

‘Waarom staan bijna alle artikelen over het hoogwater achter de betaalmuur? Juist nu heeft Limburg behoefte aan goede verslaggeving, dus kom op De Limburger en haal het slot van jullie verhalen.’

Deze oproep van een licht geïrriteerde lezer las ik vorige week op Facebook, toen wij op de toppen van ons kunnen presteerden en met tientallen verslaggevers in touw waren om verslag te doen van de ramp die Limburg trof. Talloze andere boodschappen met dezelfde strekking waren veel minder vriendelijk. Een enkeling vond het nodig zijn wens met verschrikkelijke scheldwoorden kracht bij te zetten.

Lees ook: Hoofdredacteur Bjorn Oostra: verslag doen van de waterramp is ook voor deze krant een ongekende operatie

De vraag waarom wij de meeste artikelen achter de betaalmuur plaatsen, wil ik graag beantwoorden. Hoewel ik begrijp dat, zeker in crisissituaties, de behoefte aan nieuws groot is, kunnen en willen wij niet al onze verhalen gratis aanbieden. De artikelen waarmee wij het verschil denken te maken, zijn alleen voor abonnees toegankelijk. Kleiner nieuws of nieuws dat ook elders gratis is te lezen, staat ook bij ons niet achter de betaalmuur.

Wij plaatsen ruim 60 procent van onze artikelen achter slot en grendel, omdat goede journalistiek nu eenmaal geld kost. Heel veel geld. Dagelijks zijn 135 journalisten, 17 freelancefotografen en tientallen medewerkers in de weer om u te informeren over wat er in uw directe omgeving gebeurt. Die redactie bekostigen wij in belangrijke mate met de verkoop van abonnementen. In feite financieren onze abonnees onze journalistiek; zij maken het mogelijk dat wij verslag kunnen doen van een crisis op een manier zoals alleen wij dat kunnen. Die hoogwaardige journalistiek gratis aanbieden is niet alleen unfair naar onze abonnees - waarom moeten zij wel betalen voor nieuws en anderen niet? -, het ondermijnt uiteindelijk ook ons voortbestaan. Immers: de mensen die recent een abonnement hebben afgesloten maken het mede mogelijk dat wij ook in de toekomst journalistiek kunnen bedrijven waar Limburg wat aan heeft.

Eigenlijk is die roep om gratis nieuws een heel vreemde. Zelfs de scheldende lezer op Facebook zal het niet vreemd vinden - daar ga ik voor het gemak maar even vanuit - dat hij in de supermarkt moet betalen voor een pak melk. Waarom dan wel op hoge toon van een krant eisen dat artikelen gratis te lezen zijn?

Lees ook: Column: ‘De Limburger had het gore lef om in tijden van nood te willen profiteren’

Als onze journalistiek nou onbetaalbaar zou zijn, had ik voor de tierende meute op Facebook wellicht enig begrip kunnen opbrengen. Maar ik denk dat met de beste wil van de wereld niet is te zeggen dat wij - te - duur zijn. Een maand lang online alle artikelen lezen kost 4,50 euro. Dat is nog geen 15 cent per dag. Mijn collega Marco van Kampen stelde het deze week als volgt: ‘Heb je daar geen broodje frikandel en een Fristi per maand voor over, dan vind je die verslaggeving misschien toch niet zo belangrijk als dat je zelf van de daken schreeuwt’. Ik ben het hartgrondig met hem eens. Tegen iedereen die vindt dat wij onze hoog­waterberichtgeving vrij toegankelijk moeten maken zeg ik dan ook: voor een paar euro per maand kun je alles lezen wat wij publiceren. Bovendien zorg je er dan voor dat wij ook in de toekomst kunnen doen wat wij nu doen.