Skateboardster Candy Jacobs krijgt na staking in Tokio frisse lucht: quarantainehotel voelt als een gevangenis

Print
Skateboardster Candy Jacobs krijgt na staking in Tokio frisse lucht: quarantainehotel voelt als een gevangenis

Candy Jacobs. Afbeelding: Hollandse Hoogte / AFP

/ Tegelen -

Voor het eerst in een week tijd heeft skateboardster Candy Jacobs weer buitenlucht kunnen inademen. De 31-jarige Jacobs, die vorige week als eerste Nederlandse sporter op de Olympische Spelen positief testte op het coronavirus, ging in ‘staking’ en kreeg na lang wachten haar zin. „We mogen nu vijftien minuten per dag voor een open raam staan, wel onder supervisie”, zegt ze in een video op Instagram.

„De eerste keer dat ik weer buitenlucht kon inademen, was het meest verdrietige en tegelijkertijd het beste moment uit mijn leven”, aldus Jacobs. „Het is onmenselijk om geen buitenlucht te mogen krijgen.”

De skateboardster zit al een week opgesloten in het quarantainehotel in Tokio, waar iedereen die positief test naartoe wordt gebracht. Vijf andere leden van TeamNL, onder wie de Landgraafse roeicoach Josy Verdonkschot, zijn daar ook naartoe gebracht. „Dit is dag 8. Ik test nog steeds positief, dus ik moet nog wel even blijven”, aldus Jacobs.

Lees ook: Candy Jacobs over het missen van de Spelen: ‘Nooit in mijn leven ben ik zo verdrietig geweest’

Sportkoepel NOC*NSF heeft de situatie in het quarantainehotel dinsdag onder de aandacht gebracht bij het Internationaal Olympisch Comité (IOC) en dat leidde tot de gewenste versoepelingen. Technisch directeur Maurits Hendriks besloot naar het IOC te stappen en ook de Nederlandse ambassadeur in Japan in te schakelen omdat het organisatiecomité geen reactie gaf op de klachten van de sportkoepel over de „onacceptabele” omstandigheden in het quarantainehotel. „Het Nederlands team heeft op de achtergrond superhard gewerkt om iets voor elkaar te krijgen voor ons”, aldus Jacobs. „We zijn zo tot een deal gekomen.”

Gevangenis

Volgens de skateboardster voelt het hotel als een gevangenis. „Ik hoop zoiets nooit meer mee te maken. Dit is mentaal zo uitputtend. Eerst valt je droom in duigen. Daarna word je 24/7 met jezelf geconfronteerd, in deze omstandigheden. Dat is veel zwaarder dan de meeste mensen aan kunnen. Maar ik ga door, ik doe m’n tricks hier, ik haal de 10.000 stappen per dag en af en toe probeer ik een work-out te doen, al helpt het niet dat ik niet slaap en eet. Ik hoop dat ik hiervandaan geen updates meer hoef te geven en dat de volgende uit mijn ‘homepark’ komt.”