Berry weigerde bedrijfsleider te worden in zíjn supermarkt: ‘Ammehoela, daar had ik niet twintig jaar voor gewerkt’

Berry heeft voor gehandicapten inmiddels vijf rolstoelbakfietsen naar Limburg gehaald. © Peter Schols

De eerste Limburger die Ron Buitenhuis in 2011 interviewde voor Levenslijnen was Berry van der Donk, die persoonlijk failliet was gegaan met twee goedlopende supermarkten. Nu, tien jaar later, spreken ze elkaar weer voor de 500ste aflevering.

Ron Buitenhuis

Ik ben simpel geboren, simpel gebleven en zal simpel sterven. En als het ooit zover is, mogen ze mijn organen doneren en alles dat overblijft voor de wetenschap gebruiken. Dan kan ik nog iets betekenen voor de maatschappij. Ik hoef geen uitvaart met loftrompet of een grafsteen. Een koninklijk lintje zou ik sowieso weigeren. Herinnerd worden als een aardige kerel die voor iedereen klaarstond, is voor mij genoeg eer. Het mooiste cadeau kreeg ik onlangs van mijn kinderen. Een plaquette met de tekst: ‘Bedankt dat je zo’n te gekke vader bent’. Ondanks al die pittige jaren, zeiden ze erbij. Je valt in een zwart gat als je persoonlijk failliet verklaard wordt, maar ik ben naar m’n vrouw en kinderen toe nooit sikkeneurig geweest. Daarmee help je niemand vooruit.

Miljonair

Als alles volgens plan was verlopen was ik nu miljonair geweest, maar evengoed gewoon Berry. Materiële dingen zeggen me weinig. Ik heb geen Porsche of cruises nodig om gelukkig te zijn. M’n natje en m’n droogje, dan ben ik al tevreden. Natuurlijk was er woede en frustratie omdat die supermarktdirecteur in 2010 alleen aan zichzelf dacht en niet aan het belang van zijn filiaalhouders. Met als gevolg dat ik persoonlijk failliet werd verklaard. Daarbovenop kwam een curator die vooral zijn eigen zakken vulde. Ondanks al die ellende ben ik nooit bij de pakken neer gaan zitten. Ook al moesten we ons huis verkopen en hebben we jaren in de schuldsanering gezeten. Dan moet je van 60 euro per week eten, drinken, kleden, vervoer, de hele rataplan. Toch schaam ik me nergens voor, want ik kan iedereen recht in de ogen kijken. Toen het misliep heb ik mijn personeel nog netjes hun salaris betaald. Begin deze eeuw was ik eigenaar van twee PLUS-supermarkten, één DA-winkel en een cadeaushop in de Roermondse wijken Donderberg en Maasniel. Het waren zeer rendabele winkels, die beduidend meer omzet draaiden dan wat de PLUS-organisatie had ingeschat. Pionieren, innoveren, goed luisteren wat klanten willen, dat was m’n kracht. Ik geloofde bijvoorbeeld niet in het nut van reclamefolders, maar gebruikte het budget van 45.000 euro liever om de lokale vrijwilligers en de jeugdsport te sponsoren. Sport vormt je en houdt jongeren op het rechte pad. De PLUS-bazen zagen mijn succes, wilden de supermarkten overnemen en voor veel geld doorverkopen. Zo niet, dan draaiden ze me de duimschroeven aan. Ik mocht blijven als bedrijfsleider, zeiden ze. Ammehoela, daar had ik niet twintig jaar voor gewerkt. Daar ben ik te zelfstandig en te eigenwijs voor. Ik heb uiteindelijk zelf het faillissement aangevraagd en zou het zo weer doen. Ik heb geen spijt, ondanks alle financiële en sociale consequenties. Liever geen werk maar mooie mensen om me heen, dan werken naar de regels van de grote bazen. Ik voelde me belazerd en wilde een miljoenenclaim indienen, maar je komt erachter dat de curator uiteindelijk niet jouw belangen dient, maar ondertussen wel 200 euro per uur declareert. Ik had veel meer aan de bewindvoerder, die voor 50 euro per maand prima werk leverde.

Lees ook: Peter, oud-advocaat van Frenkie P., speelt nog iedere dag piano: ‘Heel wat hufters en horken zouden baat hebben bij schone kunsten’

Taxichauffeur

Ik heb de laatste twaalf jaar niet stilgezeten. Ik was huismeester bij een museum in België, heb een winkel gerund op de Floriade, ben taxichauffeur en kantinebeheerder geweest. Werken was altijd al m’n hobby. Ik ben de twaalfde van veertien kinderen. Een Brabants gezin van handen uit de mouwen en niet zeuren. Hup, werken voor de kost! Vanaf m’n zesde liep ik al met de bakker mee of werkte ik bij de frituur. Ik heb me na de meao bij Albert Heijn opgewerkt van vakkenvuller tot bedrijfsleider. Later werd ik retailmanager bij het huidige Center Parcs, waarvoor ik op Vennenbos en de Kempervennen kledingshops opende en een supermarkt waar broodjes werden afgebakken. Dat was toen nog iets nieuws. Mijn ultieme doel was een eigen supermarkt te hebben, waar ik zelfstandig beslissingen kon nemen en niet voor elke scheet toestemming van het management hoefde te vragen. Zo was ik in Roermond de eerste met sojamelkproducten, een vers visassortiment en kant-en-klaarmaaltijden. Maar allez, dat was toen, verleden tijd, laten we het over het nu hebben. Werk vind ik als 64-jarige niet meer. Mijn profiel op LinkedIn wordt zestig keer per week bekeken, maar niet één recruiter reageert, ondanks dat ik leiding heb gegeven aan honderden werknemers en miljoenenomzetten heb gedraaid. Gaandeweg heb ik me op het vrijwilligerswerk gestort. Ik ben in Roermond, Roerdalen en Echt-Susteren voorzitter voor veertien Zonnebloemafdelingen. Landelijk zijn er 33.000 vrijwilligers actief, maar wie beseft dat nog? We hebben een beetje een ANWB-imago. Vreselijk nuttig, maar ook belegen. Een clubje van oude mensen. We moeten aan de weg timmeren, jonge aanwas krijgen, laten zien dat we zoveel meer doen dan alleen tochtjes met de Zonnebloemboot.

Eenzaamheid

Ik ben ook vrijwillig chauffeur en dan hoor je dat eenzaamheid het grootste verdriet is. Dat kun je doorbreken door de mobiliteit van mensen met een lichamelijke beperking te vergroten. Mensen met een rollator willen niet alleen naar de bakker om de hoek, maar ook eens naar een terrasje, de oude wijk of het kerkhof aan de andere kant van de stad. Ik heb me vastgebeten in het rolstoelbakfietsproject, een soort bakfiets met een plateau waarop de rolstoel verankerd wordt. Ik heb m’n lippen blauw geluld bij gemeenten en sponsoren en inmiddels staan er vijf in onze regio. Binnen een jaar hoop ik er nog eens tien te kunnen regelen voor de rest van Limburg. Ik ben nogal nuchter en rationeel, maar als je het plezier en de dankbaarheid van een gast ziet met wie je een paar uur hebt rondgefietst, dat raakt je. Ik heb zelf ook klappen gehad, maar ben weer opgestaan en ondanks alles zit hier een tevreden mens. We hebben gelukkig een bescheiden huisje kunnen huren in het buitengebied van Roerdalen, ver weg van de openbare weg, waar je ’s morgens reeën ziet lopen en buizerds ziet vliegen. Ik zeg wel eens tegen m’n vrouw: „We zijn uiteindelijk geen miljonair geworden, maar hebben wel een oprit van zeshonderd meter.”

Wil je alle Plus-artikelen lezen?

Dagelijks publiceren we meer dan 100 Plus-artikelen op onze site & app. Nieuws, achtergronden, analyses, reportages, interviews en columns. Word nu digitaal abonnee en kies voor een jaar lang korting of maandelijkse flexibiliteit.

Kies digitaal