Monique Princen was vaak niet op de zaak, omdat er ergens in Limburg weer iets loos was

Print
Monique Princen was vaak niet op de zaak, omdat er ergens in Limburg weer iets loos was

Monique Princen stopt als voorzitter van MKB-Limburg.  Afbeelding: John Peters

Weert -

Tien jaar was ze bestuurder en voorzitter van het MKB-Limburg. Monique Princen (59) uit Weert, zelf ook ondernemer, werkte bijna dag en nacht voor ‘de club’. Ze maakt plaats voor een nieuwe generatie. Maandag neemt ze afscheid.

Vanuit een rolstoel opent ze de voordeur. Met een blik van: wat ik nu toch weer heb gedaan? Vorige week bleef ze op de trap met haar hak achter een broekspijp hangen en denderde zo vijf treden naar beneden. Haar linkerknie is gebroken en ze moet voorlopig thuis revalideren „met fysiotherapie en misschien een operatie”. Princen blijft er vrolijk en nuchter onder. „Gelukkig had ik na mijn afscheid nog niet veel gepland.”

De woonkamer staat vol met bloemen; voor de televisie geen bank, maar een ziekenhuisbed. Maandag vertrekt ze officieel als voorzitter van MKB-Limburg, de belangenvereniging voor ondernemers in het midden- en kleinbedrijf. In totaal is ze, inclusief de jaren waarin ze bestuurder was, zo’n tien jaar actief geweest voor ongeveer 1300 Limburgse ondernemers.

Focus

Toch wel zo’n twintig uur in de week, schat ze. Niet alleen die ene dag op kantoor, maar ook alle bezoeken en gesprekken met de leden, het lezen van stukken en het volgen van het nieuws waarbij ze „altijd gefocust is op de ondernemer”. Wat speelt er en wat baart hen zorgen?

Over dat laatste hoeft ze niet lang na te denken. „De eindeloze wet- en regelgeving die we hier in Nederland kennen. Gek worden ondernemers er soms van. De administratieve last die dat met zich meebrengt. Ik zeg: voor elke nieuwe regel moet een oude verdwijnen.”

Met alle opgedane kennis schuift Princen aan bij de politiek, het onderwijs en de vakbonden. Om overal de belangen van de ondernemers onder de aandacht te brengen. Dat lukt aardig, knikt ze tevreden. „Iedereen heeft ons nodig en wil met ons praten.”

De huidige krappe arbeidsmarkt is een grote zorg. „Noem het gerust een drama.” Princen weet zo gauw geen sector die geen mensen zoekt. „Maar waar is iedereen? Ondernemers willen hun bedrijf overeind houden dus worden automatisering en robotisering nog belangrijker. En zonder extra mensen uit het buitenland gaat het ook echt niet lukken.”

Sollicitatie

De werkzoekende heeft het tegenwoordig voor het zeggen. „Als de ondernemer na een sollicitatiegesprek blij is iemand gevonden te hebben, krijgt hij doodleuk te horen: ‘Dat is mooi, maar ik ga eerst nog even bij een paar andere bedrijven kijken. U hoort nog van me.’”

Helpt het om nieuwe medewerkers meer salaris te bieden? Plotseling reageert ze fel. „Daar ben ik dus een groot tegenstander van. Wat doe je dan met de mensen die al langer bij je werken? Het is echt onmogelijk om voor iedereen de lonen te verhogen.”

Corona heeft er flink ingehakt bij haar leden. Hoewel Princen onder de indruk is van de „enorme veerkracht” van ondernemers, heeft ze ook verdriet, onzekerheid en frustratie gezien. „Een week voor de lockdown had ik in de gaten dat het niet goed zou gaan. Maar wat kun je doen? We bouwden onmiddellijk een platform met alle informatie over het virus en de regels. En op de eerste maandag na de lockdown stuurde ik de toenmalige gedeputeerde Joost van den Akker in alle vroegte een berichtje: ‘Joost, we moeten om tafel’.”

Kapper

Met gouverneur Theo Bovens bezocht ze getroffen ondernemers; een kapper, een paar horecazaken en een bloemist. „Ze wilden niet bij de pakken neerzitten maar doorgaan. Ze voelden die verantwoordelijkheid naar hun medewerkers. Al hun verhalen heb ik doorgestuurd naar Den Haag. Anders weten ze daar niet wat er hier loos is.”

Lees ook: Ondernemers Limburg maken bezwaar tegen betalen onroerendezaakbelasting in coronatijd

Natuurlijk zijn ondernemers vaak ongeduldig als ze afhankelijk zijn van de overheid. „Zelf zijn ze vaak veel sneller met het nemen van besluiten.” Princen zag het ook tijdens de watersnoodramp. Ze moest het voortouw nemen. „Stapje voor stapje probeerden we geld voor de mensen los te krijgen. Om bijvoorbeeld de omzetderving op te vangen. Dan kreeg ik weer telefoon van een ondernemer. We zijn nog druk in gesprek, zei ik dan. ‘Ja, dat zei je twee weken geleden ook al.’ Ik snap dat wel, maar achter de schermen gebeurt dan echt wel wat.”

Golfen

Er ging de afgelopen jaren geen dag voorbij of Monique Princen klapte haar laptop open voor het MKB. Vrijwilligerswerk zou ze het willen noemen. Ach, als je iets leuk vindt kost dat geen moeite. Het helpt dat ze zelf ook ondernemer is. Bij haar carrosseriebedrijf Tal Techniek, gespecialiseerd in de opbouw op vrachtwagens, werken 25 mensen. „Daar was ik ook heel vaak niet omdat er ergens in Limburg weer iets loos was.”

Tussen al het werken door - ze is ook nog tot 1 januari toezichthouder bij het Sint Jans Gasthuis in Weert - was er af en toe wel tijd om wat te wandelen en te lezen. Lachend: „En ik probeer wat te golfen.”

Tegen het bestuur van MKB-Limburg heeft ze gezegd: ga niet op zoek naar een Monique 2.0. Zoek iemand die zijn eigen draai aan de functie geeft. „Ik heb destijds alle kansen gekregen, dat gun ik mijn opvolger ook.” Maandag wordt tijdens haar afscheidsreceptie die opvolger bekendgemaakt.

Wat gaat ze straks doen als er de nodige uren vrijkomen? „Ik dacht eerst: oh, dan kan ik misschien af en toe een middagje vrij nemen om een keertje níet in het weekend boodschappen te hoeven doen of naar de kapper te gaan.” Ze wijst op haar been in de brace op de rolstoel. „Voorlopig heb ik wel heel veel middagjes vrij.”

Toegang tot alle Plus-artikelen?

Dagelijks worden meer dan 100 Plus-artikelen gepubliceerd door de verslaggevers van De Limburger. Steun de regionale journalistiek en word digitaal abonnee vanaf 1,04 per week.

Profiteer nu