Column: Eén tatoeage vind ik prachtig; de handtekening van mijn zus

Print
Column: Eén tatoeage vind ik prachtig; de handtekening van mijn zus

Soms voel ik een lichte aanvechting met mijn tijd mee te gaan en probeer ik met enige welwillendheid naar het verschijnsel van de tatoeage te kijken. Dat valt nog niet mee. De afbeelding van een slank tulpje dat zijn plaats kent, heeft nog wel iets. Maar wennen aan mensen die het halve reptielenhuis van Artis op hun rug dragen met een glansrol voor de armen als wurgslangen – dat lukt me niet. Het is goed dat de mens baas is over zijn eigen lichaam maar bij sommige exemplaren pakt het rampzalig uit.

Vroeger gingen alleen de wat minder alledaagse types naar een huidkerver. Boeven, artiesten, avonturiers, kermisvolk, maar bijvoorbeeld ook varenden. Menige matroos zat met een anker in de kroeg. Afbeeldingen waren vooral symbolen. Dat is nu nog. Iemand met een tatoeage van een spinnenweb wil laten zien dat hij lang heeft gezeten.

Ik vind een tatoeage zo definitief, zo onherroepelijk. Want mensen veranderen steeds. Veel van wat mij vroeger aangreep, zegt me nu weinig meer. Wat ik toen kunstig vond, vind ik nu gepruts. Helden bleken later slapjanussen. Maar een tatoeage is de ultieme ontkenning van verandering, van twijfel. Het vriendinnetje van vandaag gaat voor eeuwig het vel in. Helaas, mocht het straks toch uit raken dan is ze eerder opgelazerd dan weg gelaserd.

Eén tatoeage vind ik prachtig. Mijn zus stierf een paar jaar geleden na een verkeersongeval. Haar zoon liet haar handtekening op zijn bovenarm zetten. Klein, bescheiden, maar tegelijk ook krachtig. Precies zoals mijn zuster was.

Meer lezen?

Nieuwe actie: Één jaar toegang tot alle Plus-artikelen voor slechts 1,04 per week. Daarmee lees je dagelijks meer dan 100 nieuwe Plus-artikelen op onze site & app. Of kies voor een van onze andere abonnementen.

Ik word digitaal abonnee