Jinne prul (167): Mailieëne

Print
Jinne prul (167): Mailieëne

Afbeelding: ING Image

Kerkrade -

‘Jinne prul’ is ing lofende jesjiechte woar-i ’t leëve van de ieëlu, ’t Biela en d’r Kep besjrève weëd. Ze zunt al jans jet jöarsjer jetrouwd en óch al kanne ze ziech nit misse, hant ze doch wal ins knies óngeree.

Mailieëne dat is ’t woad. D’r vuursjlaag van ’t Biela um e maipeersje tse zieë, vong d’r Kep e jlenzend iedee. Dat hant ze óch jevierd. Óp d’r ieëtsjte zamsdieg van d’r mai. Het kroog inne krans blomme van d’r Kep. Dem hauw e losse maache in ’t blomme-jesjef. En ’t Biela hauw inne sjtruehód kanne oeshoale. Ing va zieng vrundinne hauw dem nog óp d’r zölder ligke. Het hauw ‘m sjun ring jemaad en ing jroeëse blom dróp jezatsd. Zoeë zose ze neëveree óp de bank. De könnejin en d’r könnek neëveree. Wie d’r Kep e mailidje aa vong tse zinge, doe hant ze jedansd. De sjnapsflesj koam óch óppen dusj. Doa zoos nog jenóg dri vuur inne jemuutlieje oavend. Ze hant óch inne selfie jemaad. Je-ermd óp de foto. D’r daag d’rnoa hat d’r Kep de foto oes-jeprint en in e lies-je jedoa.

Al tswai wèche sjteet ze noen óp de kas. D’r Kep kiekt mit sjpas d’rhin.
“Kiek Biela, ós foto sjteet noen al die tsiet hei óp de kas. Mar jinne hat ze nog jezieë. Vier zunt ’t maikönnekspaar van de noabersjaf en jinne deë dat wees.”
“Ach Kep, vier hant doch inne sjunne oavend jehad. Ónger ós tswai.”
“Doe has reët, mar doch. D’r maimond doert nog e paar daag. ’t Woar misjien nog sjun um hei jet mieë mit tse doeë.”
“Wils te da de janse noabersjaf ilade?”
“Nè dat noen óch alwerm nit. Mar vier zouwe waal jans vuurzichtieg ze kanne losse wisse, dat vier ’t maipaar zunt.”
“Wie da?”
“Iech zets de foto bij de vinster. Da kan me ze van de sjtroas oes zieë.”

Heë huft de jardieng óp en zetst ’t bild va hön tswai óp de vinsterbank. D’r Kep mit sjtruehód en ’t Biela de blommekroeën óp d’r kop. Nuisjierieg bekiekt heë ziech de lu die langs lofe. De mieëtste junt jeweun vuurbij of kieke effe. Inne intsieje bliet sjtoa. En inne deet dat ing janse tsiet. Da leuft e durch.

“Hauw iech ’t miech nit jedaad. Inne hat ós ’t langste besjnautsd, Biela. Doe kans wal roane weë.”
’t Biela kunt oes de kuche.
“Zicher, dat hauw iech miech wal jedaad. D’r Sjaak deë hat doa oog vuur.”
Het hat ’t nog nit jezaad, of doa jeet de sjel.
“Zies te, doa has te hem.”
Ze junt allebei de duur ópmaache.
D’r Sjaak vingt aa tse zinge: “Meëdsje, meëdsje, kom eroes, kom eroes. Los os nit zoeë lang hei stoa. Vier mosse noa tsint Moenis joa.”
Went e oes-jezónge is, deet e mit de hank jraad of e jlaas óphieëft.
“Joa Kep”, zeët ’t Biela, “dat hat e wal verdeend. E druupje.”

D’r Kep kan noen nit ‘nè’ zage. Weë wees wat d’r Sjaak da nog allenäu oessjpoeëkt. Flot jeet e eri. Mar da bedinkt e ziech, dat de flesj sjnaps leëg is. Wat noen? Lang broecht e nit noa tse dinke. In de ieskas sjteet nog jet va limmenaad. Dat sjud e in e jleës-je. Mit inne jrielaach sjud e doa jet flusiejes oes d’r pot joerke d’rbij. Doamit jeet e noa de duur.

“Kiek ins hei. Inne oranjebitter. Dem kans te drinke óp de maikönnejin.”

D’r Sjaak jeet mit de tsong uvver de lippe. Heë drinkt ’t jleësje in inne sjloek leëg. Mit jroeëse oge kiekt e noa d’r Sjaak. Trukt e zoer jezich en drieënt ziech um. Oane jet tse zage, jeet e de sjtroas eraaf. Heë huet d’r Kep nog zage: “Wat e sjun maifes, Biela.”
’t Biela hat ’t tsefort durch.
“Doe has ‘m alwerm ing jelapd!”
D’r Kep kriet werm d’r jrielaach in ’t jezich.
“Biela, oranje en bitter. Wie ’t ziech jehuet.”
’t Biela jeet eri.
“’t Zal wal jet zieë jeweë, wat-s te jemaad has. Iech dink dat vier nog mar ing sjnapsflesj junt hoale. Me wees noeëts weë nog sjelt.”

En dat junt ze doeë. Wen ze tseruk kómme van ’t jesjef zient ze inne birketak oes de brivvebus stèche. Jetseerd mit klosetpapier. Doa hingt óch e brifje aa.
“Dat meëdsje, dat is sjleët,
dat meëdsje, dat is kirmetssjleët,
dat meëdsje is ‘t nit weët.”
“Zies te Biela wie deë uvver diech dinkt.”
“Dat bis doe doch sjood”, zeët ’t Biela.

D’r Kep trukt d’r tak oes de brivvebus. Heë nimt ‘m mit eri. Went e ‘m hingenum óp d’r hof wurpt, ziet e inne birkeboom mit jekluurde sjlingere. Deë is vas-jemaad an d’r hondersjtal. Durch ’t pöats-je kunt de redaksiejoeën van ‘’t Noabersjefje’, d’r Sjaak en d’r Joeëzef. Óch de noaberlu, d’r Hain en ’t Keetsje zunt d’rbij. Ze zinge e mailidsje. ’t Biela kunt eroes mit de flesj sjnaps. Het sjud ze allenäu ee i. E maifes in d’r jaad. Wen ze werm noa heem junt is de flesj wied leëg. D’r Kep kiekt ze noa bij ’t pöats-je. Vingt aa tse zinge. “Am dreißigsten Mai ist der Weltuntergang.”
“Bis ’t nieëks joar”, ruft d’r Sjaak.
“Nit ieëder”, zeët d’r Kep.
Óp d’r hof maat e nog e dens-je mit ’t Biela. ’t Maipaar!

De nieëkste wèch kant uur werm ’t letste nuits in ‘t ‘Noabersjefje’ leëze. Bis dan. Hod uuch vrieë en adieë!

Meer lezen?

Nieuwe actie: Één jaar toegang tot alle Plus-artikelen voor slechts 1,04 per week. Daarmee lees je dagelijks meer dan 100 nieuwe Plus-artikelen op onze site & app. Of kies voor een van onze andere abonnementen.

Ik word digitaal abonnee