Waarom zouden wij artikelen waar abonnees voor moeten betalen gratis weggeven aan niet-abonnees?

Hoofdredacteur Bjorn Oostra. 

Hoofdredacteur Bjorn Oostra. © Johannes Timmermans

Nog voordat zaterdagmorgen in Geleen het ontzielde lichaam van Gino werd gevonden, moest ik op Facebook een boze man uitleggen waarom de verhalen over de verdwijning van het negenjarige jongetje achter de betaalmuur stonden.

Bjorn Oostra

Het was een schande dat wij over de rug van een vermist kind (letterlijk citaat, echt waar) nieuwe abonnees probeerden te werven. Of ik per direct alles op gratis kon zetten, zodat hij ook kon meelezen. Mijn poging tot uitleg ten spijt, kreeg deze man veel bijval. Niet veel later plofte een mail van een lezer uit Landgraaf in mijn inbox. ‘Kun je mij eens uitleggen waarom dit soort artikelen alleen voor abonnees bestemd zijn? Ik verwacht dat juist de berichtgeving omtrent dit soort misdadige praktijken voor eenieder beschikbaar is.’

Lees ook: Met de brainstorm over Tanja Groen en de gedachten aan Nicky Verstappen vers in het geheugen, gingen alle alarmbellen af

Het is niet de eerste keer dat deze discussie komt bovendrijven. Tijdens het begin van de coronacrisis en bij het hoogwater van vorig jaar juli gebeurde hetzelfde. Als het nieuws groot is én heel dichtbij komt, vinden mensen kennelijk dat ons werk voor iedereen toegankelijk moet zijn. Hoewel ik de behoefte begrijp, vind ik de redenering op zijn minst wat wonderlijk. Waarom zouden wij artikelen waar abonnees voor moeten betalen gratis weggeven aan niet-abonnees? Goede, onafhankelijke journalistiek kost geld. Heel veel geld. Vorig jaar, kort na de hoogwatercrisis deed ik al eens een poging ons beleid uit te leggen. Dagelijks zijn 130 journalisten, 17 fotografen en tientallen medewerkers in de weer om u te informeren over wat er in uw directe omgeving gebeurt. Die redactie bekostigen wij in belangrijke mate met de verkoop van abonnementen. In feite financieren onze abonnees onze journalistiek; zij maken het mogelijk dat wij verslag kunnen doen van een crisis op een manier zoals alleen wij dat kunnen.

Lees ook: Waarom onze artikelen over de watersnood niet gratis kunnen zijn: hoofdredacteur Bjorn Oostra legt uit

Om het concreet te maken: afgelopen weekend waren zeven collega’s vrijwel non-stop in de weer om zo accuraat mogelijk verslag te doen van de zaak-Gino. We volgden de gebeurtenissen in Geleen op de voet, we waren in Kerkrade en Maastricht waar rouwende mensen bloemen en knuffels neerlegden en we doken in het verleden van verdachte Donny M. In totaal hebben wij de afgelopen dagen 54 artikelen geschreven. De collega’s die hun weekend opofferden om met veel toewijding verslag te doen van alles wat er in Kerkrade, Geleen en Maastricht gebeurde, doen dat uiteraard niet voor een appel en een ei. Hun inzet moet betaald worden. En daarom hebben wij net iets minder dan de helft van de artikelen achter de betaalmuur geplaatst. De rest, 28 in totaal, was gratis.

Voor veel mensen is dat kennelijk niet genoeg. Ze klagen op Facebook, mailen mij of – en dat begint zo langzamerhand zorgwekkende proporties aan te nemen – kopiëren artikelen die achter de betaalmuur staan en delen die in hun tijdlijn. Omdat hierdoor ons verdienmodel wordt aangetast en uiteindelijk onze mogelijkheid om goede journalistiek te bedrijven in gevaar komt, komen we hier nadrukkelijk tegen in het geweer. Ons social media-team heeft de afgelopen dagen tientallen illegaal gedeelde artikelen verwijderd en mensen gevraagd dit vooral niet meer te doen. Het moet duidelijk zijn dat wij het verspreiden van onze betaalde artikelen niet kunnen accepteren. Deze column is daarom voor iedereen gratis beschikbaar. Delen mag/is lief.

Meer lezen?

Nieuwe actie: Één jaar toegang tot alle Plus-artikelen voor slechts 1,04 per week. Daarmee lees je dagelijks meer dan 100 nieuwe Plus-artikelen op onze site & app. Of kies voor een van onze andere abonnementen.

Ik word digitaal abonnee