Afscheid Giel Braun van LWV met een kritische noot: ‘Zonder deltaplan loopt Nederland aan alle kanten vast’

Giel Braun neemt donderdag na twaalf jaar afscheid als bestuurder van de Limburgse Werkgevers Vereniging.

Giel Braun neemt donderdag na twaalf jaar afscheid als bestuurder van de Limburgse Werkgevers Vereniging. © Luc Lodder

Ransdaal -

Een ‘kapitein’ zwaait af. Giel Braun trotseerde als Limburgse werkgeversvoorzitter vier jaar een onstuimige zee, vol economische gevaren. De storm is nog niet geluwd. Een finaal statement: „Zonder deltaplan wonen, werken en samenleven dreigt Nederland op drift te raken.”

Frans Dreissen

Giel Braun is een kordaat bestuurder. Strijdbaar en gepassioneerd. Hij hecht er bovendien zeer aan om als LWV-voorman de taal van de ondernemers te spreken. „Ik ben ongevoelig voor politieke invloeden en zal nooit om de hete brij heen draaien.”

Waarvan acte. Giel Braun gaf de LWV de afgelopen jaren meer smoel. Door samen met directeur Huub Narinx regelmatig landelijk beleid publiekelijk op de korrel te nemen en door met partners actief te ijveren voor bijvoorbeeld een Agenda Brede Welvaart.

Ron Coenen neemt estafettestokje over

Giel Braun draagt donderdag het voorzitterschap van de Limburgse Werkgeversvereniging over aan Ron Coenen (40), eigenaar van subsidieadviesbureau TRIAS uit Venlo. Braun – eigenaar Koobra-Invest waaronder de bedrijven ProfCore, Cobra Invest en Haan Industrial Group, Veli Vastgoed en Koobra Participaties – was twaalf jaar bestuurder bij de LWV, waarvan zes jaar als penningmeester en vier jaar als voorzitter. Onder zijn leiding is de staf gereorganiseerd en is een weg ingeslagen naar de integratie van senioren en jongeren. „Wij moeten omwille van trends als digitalisering, automatisering en veranderende samenlevingsvormen openstaan voor buddy’s uit de jongerencategorie. Samen maken we de muziek.” De LWV telt ruim 1200 leden. „Mijn opdracht aan Ron Coenen: maak van het instituut LWV een echte vereniging: van en voor leden.”

Lees ook: Limburg reageert verontwaardigd op stop stroomnet: ‘Lijkt wel bananenrepubliek’

Missie geslaagd? „Ik kijk tevreden terug. Het is óns gelukt om een aantal doelen te realiseren. Zoals meer aandacht voor de sociale agenda. Als werkgevers hebben wij een zorgplicht, een opgave om de samenleving bijeen te houden. Wat mij zorgen baart, is dat het nog vaak lastig is voor een gezin met twee gemiddelde inkomens om een huis te kopen, auto te rijden en op vakantie te gaan.”

Welvaartsverdeling

„Ik verstrek als ondernemer zo’n 700 loonbriefjes. En dan zie ik regelmatig loonbeslagen binnenkomen voor mensen met toch redelijke inkomens. De welvaartsverdeling is de afgelopen jaren scheefgegroeid. Dat leidde in Frankrijk tot de zogeheten gele-hesjesbeweging. Ik zei ooit tegen wijlen VNO-NCW-voorzitter Hans de Boer dat we ons zouden moeten schamen als wij in Nederland gele hesjes zouden krijgen. De Boer antwoordde: ‘Zo voel ik dat ook, maar ik word omgeven door mensen, politici en topambtenaren, die deze signalen niet afgeven.’”

Die gêne heeft in Limburg geresulteerd in een visie, de Agenda Brede Welvaart. „Onze provincie loopt hiermee voorop. Zaak om”, zo zegt Giel Braun, „hier snel uitvoering aan te geven.”

 

 © Luc Lodder

Net als de Haagse politiek is ook de Limburgse hopeloos versplinterd. Hoe groter de verdeeldheid, des te minder kans op een effectieve aanpak. „Als LWV-bestuur hebben we goed samengewerkt met het oude provinciebestuur. Daar zat daadkracht, uitvoeringskracht, innovatie, maar ook ontiegelijk veel eigenwijsheid in. Ook al kreeg je je zin niet, je wist wel waar je aan toe was.”

Lees ook: Opinie: Herstel van Limburg gaat boven partijpolitiek

„Daarna volgde de politieke afrekening. Die welwillende amateurs, zoals de Provinciale Statenleden zichzelf in de media noemen, hebben een bestuur naar huis gestuurd op basis van informatie waarvan het de vraag is of die wel klopt. Vervolgens blijken ze zelf niet in staat om vanuit de eigen gelederen zes gedeputeerden te leveren. Die zijn uiteindelijk door Johan Remkes bijeengezocht. Nu passen die nieuwe bestuurders vooral op de winkel en durven ze geen grote besluiten te nemen. Conclusie: Limburg is in een tijd vol heikele dossiers vier tot zes jaar achteruit geworpen.”

Roerig

Dit terwijl er volop werk aan de winkel is. Corona, CO₂-reductie, stikstof, pfas, stroomnetstop, woningtekorten, campussen, torenhoge energieprijzen en personeelsschaarste. Het zijn en blijven roerige en uitdagende economische tijden.

„De arbeidsmarkt zit hopeloos vast. We wisten tien jaar geleden al dat we zouden vergrijzen. We moeten meer gaan werken. Ooit was arbeidstijdsverkorting de norm, nu moeten we terug naar de 40-urige werkweek. Maar als we de kinderen moeten uitbesteden, zijn die extra uren werken niet lonend. Het systeem deugt simpelweg niet.”

Braun mist een visie van het kabinet op wonen, werken en samenleven. „Ja, er ligt een plan. Maar het rapport ‘In wat voor land willen wij werken’ van de commissie Borstlap vangt al twee jaar stof. Tijd om dat snel ter hand te nemen. Zeker omdat we nu aan alle kanten vastlopen.”

„Het feit dat we inmiddels 20 ministeries en 29 bewindslieden nodig hebben, geeft echter aan hoe complex de problematiek is. Oók hoe complex wij het zelf maken vanuit de politieke arena. Meer ministers, staatssecretarissen en ambtenaren leiden tot meer bureaucratie en dat maakt het lastiger om tot gedegen en gedragen beleid te komen.”

 

 © Luc Lodder

Op cruciale momenten kun je je als ware bestuurder onderscheiden en gezag verwerven. Voor Giel Braun geldt dat in een bredere context. Hij heeft in zijn ‘LWV-regeerperiode’ niet alleen oog gehad voor de werkgevers die hij vertegenwoordigt, maar ook de werknemers als kapitaal van de onderneming.

Vakbonden

Zijn oproep aan medewerkers om zich aan te sluiten bij een vakbond kwam vanuit een sociale inborst. „Ik heb als LWV-voorzitter altijd een warm contact gehad met de vakbonden, ook al waren we het over veel zaken niet eens. De rol van de bonden wordt echter verzwakt door een afkalvend ledenaantal. Goed, de looneisen die de bonden nu stellen, zijn in mijn ogen niet altijd reëel. Maar wat als het aantal leden verder daalt en niemand meer naar de vakbondsbestuurder luistert? Dat zou een slechte zaak zijn voor de samenleving. We hebben een welwillende tegenmacht nodig, om op een gelijkwaardige manier de degens met elkaar te kruisen.”

Giel Braun blijft zich ook in de toekomst inzetten voor een gezond en sterk ondernemersklimaat en voor brede welvaart. Aan inzet en arbeidsvitaminen na zijn termijn als LVW-bestuurder geen gebrek. „We zullen toch vooral samen moeten blijven knokken.”

Meer lezen?

Nieuwe actie: Één jaar toegang tot alle Plus-artikelen voor slechts 1,04 per week. Daarmee lees je dagelijks meer dan 100 nieuwe Plus-artikelen op onze site & app. Of kies voor een van onze andere abonnementen.

Ik word digitaal abonnee