Jinne prul (195): Tsinterkloas

© Loek van de Weijer

Kerkrade -

‘Jinne prul’ is ing lofende jesjiechte woar-i ’t leëve van de ieëlu, ’t Biela en d’r Kep besjrève weëd. Ze zunt al jans jet jöarsjer jetrouwd en óch al kanne ze ziech nit misse, hant ze doch wal ins knies óngeree.

Wilo Wiets

“Wat is verkleie doch sjun, wa Kep”, zeët ’t Biela. Ze zitse an de mörje-bótram. “’t Is noen al tswai wèche jeleie en iech mós nog ummer draa dinke. Wat ing sjtiemoeng. Joa, vasteloavend verbingt.” D’r Kep reurt in de tas. “’t Doert nog ing tsiet ier vier ós werm verkleie kanne.” ’t Biela biest in de bótram. ’t Letste sjtuk. Het kniekt. “Waad!”, ruft d’r Kep. ’t Biela versjlikt ziech bauw. “Iech wees ‘t. Binnekóts hant vier werm jet um ós tse verkleie.” ’t Biela knauwelt en sjlikt durch. “Miene leve man. Iech krien bauw de bejoafheet va diene sjrai. Iech woar bauw jesjtikd.” D’r Kep loestert nit. Heë is jans vol va zie iedee. “Vier kanne ós verkleie.”“I wat?”“Biela, dink ins jód noa. Wat vuur fes kunt bauw?” Het zeët nuuks. Sjud alling mit d’r kop. “Tsinterkloas!”“Wat wils te doamit zage?”“Vier verkleie ós in d’r Tsinterkloas en d’r Piet. Iech zien ’t al jans vuur miech.”“Wie kuns te dan an die kleier?”“Jans ainfach. Vier sjtreufe ós jet aa, wat vier in hoes hant en dróp liecht. Iech zets miech de tieëmutsj óp d’r kop. D’r Tsinterkloas.”“Ao, en iech zicher d’r Piet. Jodsjedank is deë nit mieë sjwats.”“Zets doe diech ing wolle winktermutsj óp mit ing veer.”“Ing veer? Die han iech nit.”“In d’r hondersjtal zunt d’r jenóg.”“En wat dan? Zitse vier hei ónger ós tswai Tsinterkloas en Piet tse sjpieële?”“Nit ónger ós tswai. Nè de redaktsiejoeën van ’t Noabersjefje lade vier óch i. Dat han iech zoeë jerejeld.”

D’r Kep is al óngerweëgs noa de kuche. Um de tieëmutsj tse passe. En ’t Biela jieët ziech uvver. Wie zoeë döks, wen d’r Kep jet in d’r kop hat, passeert ’t óch. En joa, in inne daag hat e ’t rónk. De redaktsiejoeën deet mit. Óch d’r bezörjer van ’t bledje, d’r Sjaak.

Óp zamsdieg oavend is ’t zoeëwied. Jidderinne hat wal jet va kartong of papier jemaad. Zoeë zitse ze rónk d’r dusj jet Tsinterkloaze en Piete. Vuur jidderinne sjtunt teldere veëdieg mit printe, neus en sjnuuts. Óch e peks-je d’rbij. Mit jet flauwekul. Vuur d’r Joeëzef ing oer va martsiepaan, umdat e wal ins tse sjpieë kunt. Zieng vrundin, ‘t Annie kriet ing zök mit sjnuuts. Ze zeët dökser: “Iech bin doch mar ing erm zök mit zoene vrunk.” ’t Biela maat ’t vuurzichtieg óp. Het kiekt d’r Kep aa. “Wen ‘t jet va diech is, mós iech vuurzichtieg zieë.” En joa, doa sjpringt ing moes oes e duus-je. “Zies te noen, miech d’r sjrek aajage.”

D’r Kep kunt nit mieë bij van ’t laache. En heë bliet laache, went d’r Sjaak an de rij is. Deë riest ’t papier óp. En wat zitst dri? Inne zak. D’r Kep kriet bauw jing lóf mieë. Mit jroeëse lettere sjteet dróp jesjrève ‘SJAAK.’ Ze mósse allenäu e bis-je laache. Mar d’r Kep uvversjtimt ze. Noen is d’r Kep an de rij. Zie peks-je is i zilverpapier jedrieënd mit inne wikkel drummerum. Doa-óp sjteet. ‘Sjaakolaad, um i tse biese.’“Ao wat leef”, zeët ‘t Biela. “E sjun sjtuk sjokkelaad van d’r Sjaak vuur diech. Don ’t papier d’rvanaaf en preuf ins.” Doa hat d’r Kep wal zin i. E sjtuk sjokkelaad. Al is ’t van d’r Sjaak. Flot jeet ’t zilver- papier d’rva. “Ao, wat sjun. Jrunge sjokkelaad. Dat mós doch jet bezóngesj zieë. Flot duit e ’t ziech in d’r mónk. De tseng junt dri. Mar da jing beweëjoeng mieë. De oge rolle in d’r kop. De tieëmutsj zakt lanksaam uvver de oge. D’r Sjaak jrielaacht. “Kep zaan mar nuuks, angesj zient vier zeefbelle.”

Doa vingt jidderinne aa tse laache. Zicher mit deë aablik van d’r Kep. ’t Biela veëgt ziech de troane aaf. Zoeë mós ’t laache. ’t Hat jraad lóf jenóg um tse zage: “Kiek, ’t tieëwasser kaocht.” Lanksaam trukt e ‘t sjtuk oes d’r mónk. Zetst ziech de tieëmutsj reët. Heë jeet noa de kuche. Doa hure ze ’t wasser lofe en d’r Kep d’r mónk sjpeule. Heë kunt tseruk. Mit inne laach. “Ziech vroeë dat uur miech hat, da hat ’r óch jet um se laache.”“Joa”, ruft d’r Sjaak, “en iech ’t helst.”

D’r oavend verlofet wieër zier loestieg. Wen ze noa heem zunt, zeët ’t Biela: “Kep, iech bin sjtoots óp diech. Zoeë sjportief bis te umjejange mit ’t peks-je van d’r Sjaak.” Heë kniekt mit inne laach van inne boer mit zeef-tseng. “En ’t nieëks joar dunt vier dat werm”, zeët ’t Biela. D’r Kep is al de trap eróp. Noa jen bed. De tseng broecht e dizzen oavend nit tse poetse.

De nieëkste wèch kant uur werm ’t letste nuits in ‘t ‘Noabersjefje’ leëze. Bis dan. Hod uuch vrieë en adieë!

Wil je alle Plus-artikelen lezen?

Dagelijks publiceren we meer dan 100 Plus-artikelen op onze site & app. Nieuws, achtergronden, analyses, reportages, interviews en columns. Word nu digitaal abonnee en kies voor een jaar lang korting of maandelijkse flexibiliteit.

Kies digitaal