‘Verslaggevers merken steeds vaker dat mensen niet met naam en toenaam genoemd willen worden, zo ook deze week weer’

Hoofdredacteur Bjorn Oostra. © Johannes Timmermans

Artikel zes van onze gedragscode laat aan duidelijkheid niets te wensen over. Letterlijk staat er: ‘De journalist zorgt ervoor dat de informatie die hij verschaft zoveel als mogelijk controleerbaar is. Dit betekent bijvoorbeeld dat bij citaten altijd wordt weergegeven wie de bron is. Slechts in uitzonderlijke gevallen, en als daar een duidelijk maatschappelijk belang mee is gediend, kunnen bronnen anoniem worden opgevoerd.’

Bjorn Oostra

Onze verslaggevers moeten in de regel dus laten zien waar ze hun informatie vandaan hebben. Kunnen ze dat bij hoge uitzondering niet, dan moet een lid van de hoofdredactie daarvan op de hoogte zijn. Deze regel is voor ons heel belangrijk, omdat dit gaat over betrouwbaarheid. U moet erop kunnen vertrouwen dat wat wij schrijven ook klopt. Zonder vertrouwen in de journalistiek kunnen wij onze taak niet naar behoren uitvoeren. Als u niet zeker weet of een citaat klopt, kunt u gaan twijfelen aan het waarheidsgehalte van het betreffende artikel. En uiteindelijk aan het gezag van de krant. Onze berichten moeten daarom verifieerbaar zijn. Door u de mogelijkheid te bieden ons te controleren, houden wij onze betrouwbaarheid op niveau.

Lees ook: Hoofdredacteur Bjorn Oostra: snelheid is belangrijk, maar zorgvuldigheid en dus betrouwbaarheid belangrijker

Buggenum

Tot zover de theorie. De praktijk is helaas iets weerbarstiger. Verslaggevers merken steeds vaker dat mensen niet met naam en toenaam genoemd willen worden. Ze willen wel iets zeggen, maar zitten er niet op te wachten om herkenbaar in de krant te komen. Deze week liepen we er weer tegenaan. Verslaggeefster Carola de Boer ging naar het schoolplein van de dorpsschool van Buggenum, om uit te zoeken waarom het gros van de ouders hun kind had ingeschreven op de school in het verderop gelegen Kelpen-Oler. Een aantal moeders wilde er na enig aandringen wel iets over zeggen, zonder daarbij hun naam prijs te geven. Buggenum is een klein dorp waar iedereen elkaar kent en waar een langslepend conflict zo is geboren. Wat doe je dan als verslaggeefster? De moeders die anoniem willen blijven links laten liggen en op zoek gaan naar mensen die wel met hun naam in de krant willen? En wat als dit ook niet lukt?

In dit geval vind ik het te billijken dat artikel zes van onze gedragscode heel even terzijde is geschoven. De perikelen in Buggenum houden een complete gemeenschap in hun greep. Het is onze taak dit te constateren en te onder­zoeken wat er aan de hand is. En omdat het een uiterst gevoelige kwestie is, kan ik me voorstellen dat de moeders anoniem zijn opgevoerd.

Lees ook: Ouders halen hun kind massaal van basisschool af in Buggenum: ‘Feitelijk een couppoging om het schoolbestuur er uit te werken’

Echtgenoot

Dat begrip heb ik veel minder voor het besluit om in een verslag van een gewelddadig incident uit de mond van omwonenden op te tekenen dat de mannelijke verdachte die is aangehouden de echtgenoot van het slachtoffer is. Hoewel ook in dit geval de praktijk weerbarstiger is dan de theorie – de deadline naderde met rasse schreden, de bronnen waren goed en de tijd om verder te rechercheren ontbrak – vind ik dat we in dit geval terughoudender hadden moeten zijn.

Dat de politie een dag later bevestigde dat de aangehouden man ook daad­werkelijk de echtgenoot van het slachtoffer is, doet daar overigens niks aan af. Dit soort beschuldigingen, hoe waar ze achteraf misschien ook blijken te zijn, mogen wij niet publiceren uit de mond van anonieme bronnen. Dan maar een keer een minder goed verhaal.

Wil je alle Plus-artikelen lezen?

Dagelijks publiceren we meer dan 100 Plus-artikelen op onze site & app. Nieuws, achtergronden, analyses, reportages, interviews en columns. Word nu digitaal abonnee en kies voor een jaar lang korting of maandelijkse flexibiliteit.

Kies digitaal